Features

පසුගිය කාලයේ ජාතික රූපවාහිනියෙන් විකාශනය වූ ‘‘ඉසිවර වෙදැදුරු’’ මාලා නාටකය ලොකු පොඩි සැමගේ සිත් ගත් වැඩසටහනක්. එහි කතා තේමාව වුණේ ‘‘පෙප් කොන් යොං’’ කියන තරුණ වෛද්‍යවරයා. දැඩි දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව හදාරන කොංයොං මුදල් පසුපස හඹා නොගිය රෝගියාගේ පැත්ත පමණක් බැලූ වෛද්‍යවරයෙක් බව මුලා කතා මාලාව තුළම ප‍්‍රකට කෙරුණා. පොප් කොං යොංගේ සමස්ත චරිත ස්වභාවය නන්දා මාලනීය විසින් ගායනා කරනු ලබන තේමා ගීතය හරහා ද අපූරුවට චිත‍්‍රණය කෙරුණා.

‘‘කාසි නොදුටු බුලත් අතකි - ජීවක පරපුරේ කෙනෙකි’’ යනුවෙන් නන්දා මාලනිය ගායනා කරන විට අපි බොහෝ දෙනෙක්ගේ සිත් කම්පාවෙන් වෙලී ගියා. ඒ කොරියාවේ පොප් කොං යොං ලා වෙනුවට අපි නිතර දෙවේලේ දකින්නේ ප‍්‍රකට ජාතික කතාවල සිටින ‘‘චක්ඛුපාල’’ වර්ගයේ වෛද්‍යවරුන් නිසා. කොං යොං ලා, චක්ඛුපාල ලා සමග කරන මේ නීරස ගනුදෙනුව අතරේ අපූරු පොක් ගැනත් කතා කරන්න හිතුණා. ඒ ප‍්‍රවීණ ලේඛිකා සෝමා ජයකොඩි මහත්මියගේ ‘අරවින්දය’’නව කතාව. 2015දී ප‍්‍රථම වරට ප‍්‍රකාශයට පත් වුණ මේ නව කතාව බුදු රජාණන් වහන්සේට පවා ප‍්‍රතිකාර කළ ‘‘ජීවක’’ වෙදදුරන්ගේ ජීවිත කතාව බවයි අපට පැහැදිලි වන්නේ.

මෙම නව කතාවේ පසු පිටුවේ මෙසේ උපුටා දක්වනවා.

‘‘වෛද්‍යවරයා යනු රෝගයේ අයිතිකරුවා හෝ ආරක්ෂකයා නොව රෝගියාගේ ආරක්ෂකයා හා අයිතිකරුවායි. රෝගියා වෛද්‍යවරයාගේ සදාකාලික සිරකරුවාද නොවෙයි. නීරෝග බව පතා තමා වෙත එන රෝගියාට වෛද්‍යවරයා මවක විය යුතුයි’’

අපට අද මේ සියල්ල උපුටා දක්වන්න සිදු වුණේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය ඊයේ (17* සිදු කළ දීපව්‍යාප්ත වෛද්‍ය වැඩවර්ජනය හේතුවෙන් දැඩි ලෙස පීඩාවට පත් වුණ අහිංසක රෝගී ජනතාව ගැන අනුකම්පාවෙනුත්, වෛද්‍ය වෘත්තිය සතු බලය හා ගෞරවය  පටු දේශපාලන හා පුද්ගලික වුවමනා එපාකම් වෙනුවෙන් ගණිකා වෘත්තියේ යොදවමින් සිටින ලංකාවේ ඇතැම් අවස්ථාවාදී වෛද්‍යවරුන් නායකත්වය දෙන වෘත්තීය සමිති හේතුවෙන් පසුගිය තෙවසරකට අධික කාලය පුරා දිගින් දිගටම විඳීමට සිදු වූ අනේක විද පීඩා හා දුෂ්කරතා ගැන උපන් පිළිකුළත් නිසයි.

යළි දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය අතට ගැනීම

කිසිදු පුද්ගලයෙක් හේතුවක් නැතිව වෛද්‍යවරයෙක් ළඟට නොයන බව කවුරුත් පිළිගන්නා පොදු කරුණක්. ඒ සමග ලංකාවේ නම් රජයේ රෝහලක් වෙත යන්නේ ඇත්තටම අඩු ආදායම්ලාභී පුද්ගලයෙක් පමණයි. විශේෂයෙන් අඩු ආදායම්ලාභී දෙමාපියන් තම කුඩා දරුවන්ගේ නොයෙකුත් රෝගාබාධ සඳහා බහුලව යන්නේ රජයේ රෝහල්වලටයි. ඒ අතර අඩු ආදායම්ලාභී වැඩිහිටියන් සේම විශ‍්‍රාමිකයින් ද බහුලයි. හදිසි අනතුරුවලට ලක්වන තවත් විශාල පිරිසක් ද රජයේ රෝහල්වලට දිනපතා එනවා. මේ කිසිවෙකුට තමන්ගේ රෝගයට ප‍්‍රතිකාර ගැනීම කල්දැමිය නොහැකියි. ඒ රෝගයට ප‍්‍රතිකාර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය නිසයි.  ඕනෑම රෝගයක් හේතුවෙන් ඇතිවන කායික වේදනාව හා මානසික විඩාවට වහාම ප‍්‍රතිකාර අවශ්‍යයි. ඒ රෝගයක් නිසා හට ගන්නා වේදනාව තෘප්තිමත් හැඟීමක් නොවන නිසයි.

ඒත් ලංකාවේ රජයේ රෝහල්වලින් ප‍්‍රතිකාර ලබා ගන්නා අහිංසක දුප්පත් රෝගීන්ට පසුගිය කාලය පුරාම තම වේදනාව විඳ දරා ගෙන ඊට ප‍්‍රතිකාර ගැනීමට තවත් කාලයක් බලා සිටීමට සිදුවීම සුලභ තත්ත්වයක් වුණා. ඒ බදු ගෙවන අහිංසක ජනතාගේ ජනතාවගේ මුදලින් වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය (සම්පූර්ණ අධ්‍යාපනය) ලබා රජයේ වැටුප් ලබන රැකියාවට පැමිණි රජයේ වෛද්‍යවරුන් පසුගිය තෙවසර (යහපාලන ආණ්ඩුවට බලයට පත් දා සිට පුරාම අඛණ්ව, විවිධ හේතු ඉදිරිපත් කරමින් වැඩවර්ජනය කළ නිසා. අතිෂයින්ම පුද්ගලික කරුණක් වූ තම දරුවන් රජයේ සුපිරි පාසල්වලට අතුළත් කරගැනීම, මෝටර් රථ සඳහා පිරිනමන තීරු බදු සහන වැඩිකර ගැනීම වැනි පටු අරමුණුවලට අඛණ්ඩව වැඩවර්ජනය කරමින් රෝගීන් ප‍්‍රාණ ඇපයට ගත් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය ඒ අතර ‘‘සයිටම් ආයතනය’’ දඩමීමා කරගෙන වසර කිහිපයක් මහා අරගලයක් කරමින් අහිංසක රෝගීන් ප‍්‍රාණ ඇපයට ගත්තා.

මේ සියලූ සිදුවීම් අතර, විශේෂයෙන් සයිටම් ගැටලූවට තිරසර විසඳුමක් ලබාදීමට ආණ්ඩුව පියවර ගැනීම සමග මේ රටේ අහිංසක දුප්පත් ජනතාව (ආණ්ඩුවේ රෝහල්වලින් ප‍්‍රතිකාර ගන්නේ අන්ත දුප්පතුන්, විශ‍්‍රාමිකයින් වැනි උදවිය පමණක් බැවින්) වගේම සමාජ සංහිඳියාව අපේක්ෂා කළ පොදු ජනතාවත් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ මේ අත්තනෝමතික වැඩවර්ජන රැල්ලට නිමාවක් ලැබෙයි කියලා විශ්වාස කළා. ඒත් මෙම සංගමයේ ප‍්‍රබලයින්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය ගැන මනා වැටහීමක් ඇති බොහෝ දෙනෙක් අවධාරණය කළේ ඉතාම ඉක්මනින් ඔවුන් නැවත තවත් බිල්ලෙක් මවාපාමින් රාජපක්ෂවරු යළි ඔසවා තැබීමේ දේශපාලන්‍ය න්‍යාය පත‍්‍රය පෙර ගන්නා බව සහතික බවයි.

මාස කිහිපයක නිහැඬියාවකින් පසු රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය යළි වැඩවර්ජනයකට යාම සමග එදා බොහෝ දෙනෙක් කී අනාවැකිය සනාථ වී තිබෙන ආකාරයක් දැකිය හැකියි.

ඊයේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය දීප ව්‍යාප්ත වැඩවර්ජනයක් කිරීමට හේතුව වශයෙන් දක්වා තිබුණේ සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම සහ එට්කා ගිවිසුම බලාත්මක නොකරන බවට ජනාධිපතිවරයාගෙන් මෙතෙක් පිළිගත හැකි ප‍්‍රතිඥාවක් ලැබී නොමැති බැවින් රට පුරා වැඩවර්ජනයක් දියත් කළ බවයි. මෙම වැඩවර්ජනයෙන් පසුව ද ජනාධිපතිවරයා දිගින් දිගටම නිහඬව සිටින්නේ නම් සෙසු වෘත්තීය සමිති සමග එක්ව දීප ව්‍යාප්තව අඛණ්ඩව වැඩවර්ජනයක් දියත් කරන බව ද රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ ලේකම් වෛද්‍ය හරිත අලූත්ගේ මහතා ආණ්ඩුව අනතුරු අඟවා තිබුණා. එහිදී වෛද්‍ය හරිත අලූත්ගේ කියා තිබුණේ, රටේ සමස්ත ජනතාවට බලපාන සිංගප්පූරු - ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම සහ එට්කා ගිවිසුම පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් නොකර ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට සූදානම් වන බවත්, විෂයභාර ඇමැති මලික් සමරවික‍්‍රම ඇතුළු උපදේශකයින් තම ව්‍යාපාරික අවශ්‍යතා උදෙසා ජනාධිපතිවරයාට හා කැබිනට් මණ්ඩලයට පවා වැරදි තොරතුරු ඉදිරිපත් කර ඇති බවයි.

නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම අවාසිදායකද ?

ශ‍්‍රී ලංකා - සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම මගින් ශ‍්‍රී ලංකාවට ඇතිවන අවාසි සහගත කරුණු රැුසක් ගැන සඳහන් වෛද්‍ය අලූත්ගේ මේ සමග කරනවා.

x          මෙම ගිවිසුම නිසා වාර්ෂිකව ඇමෙරිකානු ඩොලර් 1000කට ආසන්න බදු ආදායමක් ශ‍්‍රී ලංකාවට අහිමි වෙනවා.

x          ලංකාවේ සමස්ත මුහුද සීමාව, අහස සහ භූමිය සිංගප්පූරුවට විවෘත වෙන අතර ලංකාවට විවෘත වෙන්නේ සිංගප්පූරු රජයට අයත් නොවන භූමියෙන් සියයට 10ක් පමණයි.

x          ලංකාවේ රැකියා වෙළෙඳපොළ සිංගප්පූරු ජාතිකයින්ට සේම සිංගප්පූරුවේ පුරවැසිභාවය ලබා ගන්නා  ඕනෑම ජාතිකයෙකුට විවෘත වෙනවා.

x          මෑන් පවර් සමාගම්වලට ද ලංකාවට ශ‍්‍රමිකයින් සැපයීමට හැකියාව ලැබෙනවා.

x          මේ තත්ත්වය තුළ ලංකාවේ කම්කරුවාගේ සිට වෘත්තිකයා දක්වා සියලූ දෙනාගේ රැුකියා අනතුරට ලක් වෙනවා.

මේ වෛද්‍ය අලූත්ගේ ශ‍්‍රී ලංකා - සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම ලංකාවට අහිතකර වන ආකාරයට ගැන විග‍්‍රහ කරමින් තමන් ඊට එරෙහිව මාරාන්තික සටනක් කිරීමට දක්වන සූදානම සුජාත කරන ආකාරයයි.

මෙම කරුණු ගැන අවධානය යොමු කිරීමේදී ඉතාම පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ වෛද්‍ය අලූත්ගේ ඉදිරිපත් කරන සියලූ චෝදනා අභූත චෝදනාවන බවයි. උදාහරණයක් ලෙස මෙම නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම හරහා ශ‍්‍රී ලංකාවට වාර්ෂිකව ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 1000ක බදු ආදායමක් අහිමි වීම දැක්විය හැකියි.

අනෙක් කරුණ වන්නේ සිංගප්පූරුව භූමි ප‍්‍රමාණයෙන් ලංකාවට වඩා අති කුඩා රටක් වුවත් එහි ආර්ථික ධාරිතාවය ලෝකයේ ප‍්‍රධාන ආර්ථකයන් අතර  ඉහළින්ම සිටින සිංගප්පූරුවේ දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය 2017 දී ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 349ක් වන විට එහි ඒක පුද්ගල අදායම ඇමෙරිකානු ඩොලර් 61,000ක් වුණා. සිංගප්පූරුව සැලකෙන්නේ ලෝකයේ ඉහළම ඒකපුද්ගල ආදායමක් ඇති රටක් විදහටයි. මේ තත්ත්වය ලංකාවට සංසදනය කළහොත් ලංකාවේ දළ ජාතික නිෂ්පාදිතය (2017) ඇමෙර්කානු ඩොලර් බිලියන 86ක් වූ අතර ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමෙරිකානු ඩොලර් 4020ක් වුණා. එවැනි තත්ත්වයක් තුළ ලෝකයේ දුර්වලම ආර්ථකයක් ඇති ශ‍්‍රී ලංකාව වැනි රටක් සිංගප්පූරුව සම්පූර්ණයෙන් විවෘත වීම සහ ශ‍්‍රී ලංකාවට සිංගප්පූරුවෙන් සියයට 10ක් විවෘත වීම සැලකිය හැකි වන්නේ  වාසි සහගත ආර්ථික අවස්ථාවන් ලෙසයි.

අනෙක් අතට වාර්ෂික ඇමෙරිකානු ඩොලර් 61,000ක ආදායමක් ලබන සිංගප්පූරුවේ  ඕනෑම පුරවැයෙක් (පුරවැසිභාවය ලබාගත් හෝ* ඩොලර් 4000ක වාර්ෂික ආදායමක් ලබන, ජීවන වියදම ඉතාම ඉහළ, නීතියේ ආධිපත්‍යයෙන් තොර ලංකාව වැනි අව සංවර්ධිත රටකට පැමිණෙතැයි සිතීම විහිළුවක් වශයෙන් සැලකිය හැකියි.

මේ තත්ත්වය තවත් පැහැදිලි කරන්නේ නම් වෛද්‍ය හරිත අලූත් ගේ කියන ආකාරයට කම්කරුවාගේ සිට වෘත්තිකයා (වෛද්‍යවරුන්ද ඇතුළත්ව) රැකියා සඳහා ලංකාවට පැමිණෙන්නේ නම් ඔවුන්ව සැලකිය හැකි වන්නේ උන්මත්තකයින් වශයෙනුයි. මන්ද රුපියල් 30,000 වැටුපට පවා ලංකාවෙන් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත කාන්තාවන් පිරිසක් වාර්ෂිකව මැදපෙර දිග දුවන තත්ත්වක් තුළ, ඉදිකිරීම් හා ඇඟළුම් කර්මාන්තය සඳහා ලක්ෂ ගණනක ශ‍්‍රම පුරප්පාඩු ද පවතින තත්ත්වයක් තුළ සිංගප්පූරුව වැනි ඉංග‍්‍රීසිභාෂීය, නවීන තාක්ෂණය ඇති ධනවත් රටකින් හෝ යම් ආකාරයකින් ශ‍්‍රමිකයින් සංක‍්‍රමණය වීම රටට වාසියක් වන නිසයි.

අනෙක් අතින් අප අවධාරණය කරන්නේ මෙම ගිවිසුම හරහා සිංගප්පූරු ජාතික වෛද්‍යවරුන් හෝ සිංගප්පූරුවේ පුරවැසිභාවය ලබා ගත් සෙසු රටවල වෛද්‍යවරුන් නම් කිසිදා ලංකාවට පැමිණෙනු ඇතැයි විශ්වාස කළ නොහැකි බවයි. හන්දියක් ගානේ පුද්ගලි වෛද්‍ය සායන නමින් පෙට්ටි කඩ දමාගෙන, රාජකාරී කාලය තුළ පුද්ගලික වෛද්‍ය පරීක්ෂණ කරමින් ලංකාවේ වෛද්‍යවරුන් (පොල් කඩනවා යැයි කියන) විසින් සිදු කරන රාජකාරිය කිරීමට හෘද සාක්ෂියක් ඇති ලෝකයේ වෙනත් කිසිදු වෛද්‍යවරයෙක් කැමැති නැති බව අපට සාධාරණ හේතු මත විශ්වාස කළ හැකි නිසයි.

ඒ නිසා අප අවධාරණය කරන්නේ තමන්ගේ රැුකියාවට ඇති විය හැකි යැයි විශ්වාස කරන තරඟය (සයිටම් ප‍්‍රශ්නයේදී පවා) ගැන භීතියට පත්ව, තමන්ගේ අවස්ථාවාදී දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍ර වෙනුවෙන් කුහක හා අතාර්කිත භීතියක් රට හමුවේ මවා පෑම පිළිගත් වෛද්‍ය වෘත්තිකයින්ට තරම් නොවන බවයි.

ජනාධිපතිතුමාව අල්ලා ගැනීම

වෛද්‍ය හරිත අලූත්ගේ මහතාගේ ඉහත ප‍්‍රකාශය අනුව අපට ඉතාම පහසුවෙන් වැඩවර්ජනයේ හේතු නොව රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය මුහුණ දෙමින් සිටින අර්බුදය වටහා ගත හැකියි. මේ සමග තම වැඩවර්ජනය සර්ව සාධාරණ කිරීමට සහ එයට ජාතික වැදගත්කමක් ලබාදීමට හරිත අලූත්ගේලා පරණ සෙල්ලම ම භාවිත කරන ආකාරයක් අපට දැක ගත හැකියි. ඒ ජනාධිපතිවරයා සහ එජාපය අතර මෙහිදී ද ගැටුමක් ඇති කිරීමයි.

‘‘ජනාධිපතිවරයාට නිවැරදි තොරතුරු ලබා නොදී එතුමාව නොමග යමවින් එජාපය තමන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය ඉටුකර ගැනීමට යනවා’’ යැයි කියමින් ජනාධිපතිවරයාව මුරුංගා අත්තේ බැබීම හා ඒ හරහා ජනාධිපතිවරයා සහ එජාපය අතර අනතර් සම්බන්ධතාව පළුඳු කිරීම මෙම කල්ලිය පසුගිය කාලය පුරාම අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාවට නංවන දේශපාලන උපක‍්‍රමයක් වශයෙන් සැලකිය හැකියි.

අනෙක් කරුණ වන්නේ මෙම ගිවිසුම අත්සන් කළේ ජනාධිපතිවරයාගේ ප‍්‍රධානත්වයෙන් පසුගිය ජනවාරි මස 23 වැනිදා ජනාධිපති කාර්යාලයේදීයි. නිල සංචාරයක් සඳහා ශ‍්‍රී ලංකාවට පැමිණි සිංගප්පූරු අගමැතිවරයාගේ සංචාරය අවසන් දින මේ ගිවිසුමට ශී‍්‍ර ලංකාව වෙනුවෙන් සංවර්ධන උපායමාර්ග හා ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳ අමාත්‍ය මලික් සමරවික‍්‍රම මහතා සහ සිංගප්පූරු රජය වෙනුවෙන් එරට වෙළෙඳ හා කර්මාන්ත අමාත්‍ය එස්ග ඊෂ්වරන් මහතා ඊට අත්සන් තැබුවා. මෙම ගිවිසුමට අත්සන් තැබූ පසු සිංගප්පූරු අගමැතිවරයා කළ විශේෂ ප‍්‍රකාශය ගැන අප මෙහිදී අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුයි.

ශ‍්‍රී ලංකා - සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම අත්සන් කළ අවස්ථාවේදී අදහස් දැක්වූ සිංගප්පූරු අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ප‍්‍රකාශ කළේ දෙරට අතර අත්සන් තැබුණු මෙම නව ගිවිසුම මගින් වෙළෙඳ සහ ආයෝජන ක්ෂේත‍්‍ර තුළ දෙරටටම ප‍්‍රතිලාභ සැලසෙන නව අවස්ථා රැසක් ඉදිරියේදී නිර්මාණය වනු ඇති බවයිග වෘත්තීය පුහුණු, නව රැකියා අවස්ථා සහ යටිතල පහසුකම් සංවර්ධන ක්ෂේත‍්‍ර සඳහා සිංගප්පූරුවෙන් ශී‍්‍ර ලංකාවට ලබාදෙන සහය ඉදිරියේදී තවදුරටත් ව්‍යාප්ත කිරීමට කටයුතු කරන බව ද මෙහිදී අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා සඳහන් කළා. එමෙන්ම ශී‍්‍ර ලංකාවේ සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාරයන්ට අදාළ ආයෝජන අවස්ථා විශාල වශයෙන් වර්ධනය වී ඇති අතර ඒ සඳහා සිංගප්පුරුවේ ආයෝජකයින් තවදුරටත් දිරිමත් කරන ලෙස ජනාධිපතිතුමා කළ ඉල්ලීමට ප‍්‍රතිචාර දැක්වූ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ඒ පිළිබඳ එළැඹෙන ව්‍යාපාරික හමුවලදී විශේෂ අවධානයක් යොමුකර කටයුතු කරන බව සඳහන් කළා. මූලෝපායික වශයෙන් සමානකම් රැසක් ඇති රටවල් දෙකක් ලෙස එම සබදතා තවදුරටත් ශක්තිමත් කර ගැනීමට බොහෝ සෙයින් ඉඩ ප‍්‍රස්ථාව පවතින බව ද සිංගප්පූරු අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා පෙන්වා දුන්නා.

මේ අනුව අපට පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ සිංගප්පූරුව මෙම ගිවිසුම ලංකාව මත බලෙන් පැටවූ අවස්ථාවාදී, ඒකපාර්ශ්වික ගිවිසුමක් නොව ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඉල්ලීම හා අවශ්‍යතාව පරිදි ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංවර්ධන අවශ්‍යතා සඳහා මිත‍්‍ර රටක් ලෙස සුහදග්තයෙන් දිගු කළ ශක්තිමත් දෑතක් බවයි.

ජනතාවට දැනුම් දිය යුතුද ?

මෙහිදී රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය ඉදිරිපත් කරන තවත් අති සංවේදී කරුණක් ගැන ද අප අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුයි. ඒ මෙම ගිවිසුම පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් නොකර ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට රජය සූදානම් වන්නේ ය යන චෝදනාවයි.

මෙහිදී ප‍්‍ර‍්‍රථමයෙන්ම අවධාරණය කළ යුතු කරුණ වන්නේ වත්මන් ආණ්ඩුව පසුගිය කාලය පුරාම ජාතික වශයෙන් වැදගත් සෑම ගිවිසුමක් ගැනම විධිමත් සමාජ හා දේශපාලන සංවාදයක් ඇති කිරීමට පියවර ගත් බවයි. ශ‍්‍රී ලංකා - සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම ද මෙම යහපාලන මාවතෙන් බැහැර වූ බවක් අප දැක්කේ නැහැ. අනෙක් අතට අද වෛද්‍ය හරිත අලූත් ගේ ලා ආණ්ඩුවට කරන මේ චෝදනාව පසුගිය රාජපක්ෂ පාලන සමයේ ද සිදු කළා ද යන්න අපට විමසීමට සිදුවේ. මන්ද රාජපක්ෂ යුගයේ කිසිදු ගිවිසුමක් හෝ පනත් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර සංවාදයට ලක් කරන ආකාරයක් අපි දැක්කේ නැහැ. අවම වශයෙන් වෛද්‍ය හරිත අලූත්ගේ මහතාගෙන් ප‍්‍රශ්න කළ යුතු වන්නේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයට අති සංවේදී ‘‘සයිටම් ආයතනය’’ පිළිබඳව හෝ පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනය මෙවැනි සංවාදයක් හෝ දැනුවත් කිරීමක් කළාද ? යන්නයි.

අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතු වන්නේ යහපාලන ආණ්ඩුව පෙරළා දමා යළි රාජපක්ෂ පාලනයක් බිහි කරන තෙක් නින්ද නොයන රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ ඇතැම් ප‍්‍රබලයින්ට ශ‍්‍රී ලංකා - සිංගප්පූරු නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම යනු තවත් එක් අඩව්වක් ඇල්ලීම සඳහා අවස්ථාවක් ලබාදීම පමණක් වන බවයි. තම නිල පිළිගැනීම හා වෘත්තියට ඇති ගරුත්වය පටු දේශපාලන හා පුද්ගලික න්‍යාය පත‍්‍ර වෙනුවෙන් ගණිකා වෘත්තියේ යොදමින් මෙම කල්ලි තව කොපමණ කාලයක් අහිංසක රෝගීන් ප‍්‍රාණ ඇපයට ගනු ඇත්දැයි අපි සියලූ දෙනාම සංවේගයෙන් බලා සිටිමු.

සටහන - සුසන්ත ගුණතිලක

ශ‍්‍රී ලංකාව දීර්ඝ කාලයක් පුරා මුහුණ දෙමින් සිටින ප‍්‍රබලතම සමාජ හා ආර්ථික ගැටලූවක් වන්නේ දරිද්‍රතාවයයි. නිදහස දිනාගත් 1948 වසරේ සිට මේ දක්වා දිළිඳුකම හා දරිද්‍රතාවය පිටුදැකීම සඳහා රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල අනුග‍්‍රහය යටතේ විවිධ වැඩසටහන් දියත් වුව ද  ලංකාවේ දරිද්‍රතා දර්ශකය (2012/13) 6.7ක අගයක් ගන්නවා. මෙහිදී ලංකාවේ ජනගණයෙන් වැඩි පිරිසක් ජීවත් වන ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශවල දරිද්‍රතා දර්ශකය 7.6ක් ව තිබෙනවා. මේ තත්ත්වය තුළ දරිද්‍රතාවය පිටුදැකීම සඳහා රජය සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන විසින් ක‍්‍රියාත්මක කර තිබෙන විිවිධ වැඩසහන්වල අදාළත්වය අදත් ඒ ආකාරයෙන් ම ප‍්‍රමුඛ අවශ්‍යතාවක්ව පවතිනවා. එහෙත් මේ සමග රජයේ සහ ශ‍්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතාවය සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කරන විශේෂඥයින්ගේ ප‍්‍රමුඛ ප‍්‍රශ්නයක් වී ඇත්තේ දශක ගණනාවක් පුරා අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාත්මක වන විවිධාකාර සමාජ ආරක්ෂණ හා සුභසාධන වැඩහන් මගින් ලංකාවේ දිළිඳුකම පිටුදැකීමට නොහැකි වූයේ කුමන කරුණක් නිසාද ? යන ප‍්‍රශ්නයයි.

ඉහත සඳහන් ප‍්‍රශ්නය මේ වන විට සමාජය තුළ ප‍්‍රබලාකාරයෙන් සාකච්ඡා වෙමින් තිබෙනවා. ඒ පසුගිය 06 වැනි දා කොළඹදී පැවැති එක්සත් ජාතික පක්ෂ මැයි රැුළියේදී අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා කළ විශේෂ ප‍්‍රකාශයක් හේතුවෙනුයි. එහිදී අගමැතිවරයා ප‍්‍රකාශ කළේ ලක්ෂ 14ක් පමණ වන අඩු ආදායම්ලාභී පවුල් සඳහා සමෘද්ධි සහනාධාරය ලබාදීමට නව ක‍්‍රමවේදයක් සැකසීමට ආණ්ඩුව සූදානම් වන බවයි.  එහිදී අගමැතිවරයා වැඩි දුරටත් සඳහන් කළේ දශක දෙකකට අධික කාලයක් පුරා සුදුසුකම් හිමිව තිබියදීත් සමෘද්ධි සහනාධාර නොලැබූ පවුල් 380,000කට පමණ නව ක‍්‍රමය යටතේ සමෘද්ධි හිමිකම ලැබෙන බවයි.

අගමැතිවරයාගේ මේ ප‍්‍රකාශය දේශපාලන හා සමාජයීය වශයෙන් සාකච්ඡුා වෙමින් තිබියදී පසුගිය 11 වැනිදා කොළඹ දී පැවැති 2018 වර්ෂයේ මුල් කාර්තුවේ මූල්‍ය තීරණ දැනුම්දීමේ මාධ්‍ය හමුවේදී ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකු අධිපති ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහතා සමෘද්ධි වැඩසටහන සම්බන්ධ ආණ්ඩුවේ නව සැලසුම පිළිබඳ හෙළි කිරීමක් කළා. සමෘද්ධි බැංකුව රජයට හෝ ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව යටතට පවරා ගැනීමක් සිදු නොකරන බවත් සමෘද්ධි කළමනාකරණ කමිටුවේ කටයුතු නියාමනය කිරීම සඳහා ආර්ථික කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්වරයාගේ ප‍්‍රධානත්වයෙන් යුතු කමිටුවක් පත් කිරීමට රජය තීරණය කර ඇති බවත් එහිදී මහ බැංකු අධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කළා. මෙහිදී මහ බැංකු අධිපතිවරයා වැඩිදුරටත් සඳහන් කර සිටියේ සමෘද්ධි බැංකුවේ තැන්පත් කර ඇති මහජනතාවගේ මුදල් ක‍්‍රමානුකූලව පාලනය කිරීම, ආරක්ෂා කිරීම හා ප‍්‍රතිලාභ ලබාදීමේ කටයුතු නිසි පරිදි කළමණාකරණය, නියාමනය සමෘද්ධි කළමනාකරණ කමිටුවේ කටයුතු තව දුරටත් ශක්තිමත් කරමින් එම කමිටු නිලධාරීන්ට අවශ්‍ය දැනුම හා තාක්ෂණික සහයෝගය ලබාදීමට මහ බැංකුව මැදිහත්කරවෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමට අපේක්ෂා කරන බවයි.

ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව විසින් සමෘද්ධි අරමුදල නියාමනය කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම විවිධ අංශවල දැඩි සාකච්ඡුාවට ලක්ව තිබෙනවා. ඊට ප‍්‍රධානතම හේතුව වන්නේ පසුගිය 1996 වසරේ සිට දීපව්‍යාප්තව අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාත්මක වන දැවැන්තම සමාජ ආරක්ෂණ වැඩපිළිවෙළ සමෘද්ධි වැඩසටහන වීමයි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාට අනුව (පසුගිය 08 වැනිදා පැවැති මාධ්‍ය හමුව) 2017 වර්ෂයේදී සමෘද්ධිලාභීන් 13,88,242ක් රටපුරා සිටිනවා. උපරිමය (2017දී) රුපියල් 3500ක් ද අවමය රුපියල් 1000ක් ද වන සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභ ගෙවීම සඳහා රජය 2017 දී පමණක් අයවැය ලේඛනයෙන් රුපියල් බිලියන 40ක ප‍්‍රතිපාදන වෙන්කර තිබෙනවා.

මේ සමග අපට තවත් සුවිශේෂ තත්ත්වයක් හඳුනාගත හැකියි. එනම් මේ මාසික සමෘද්ධි දීමනාව ශ‍්‍රී ලංකාවේ අන්ත දරිද්‍රතාවය දර්ශකයේ සටහන් වන (එනම් ශ‍්‍රී ලංකාවේ පුද්ගලයෙකු සඳහා දිනකට ඩොලර් 1.90ක්) සියයට 1.9ක පුද්ගල කාණ්ඩය දෛනිකව උපයන මුදලට ද වඩා අඩු අගයක් ගන්නා බවයි. එනම් සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභයේ උපරිමය වන රුපියල් 3500ක දීමනාවක් ලබන පුද්ගලයෙකුට සමෘද්ධි සහනාධාරය මගින් දෛනිකව හිමිවන මුදල වන්නේ රුපියල් 116ක් පමණ වන අතර අවමය වන රුපියල් 1000ක දීමනාව සඳහා දෛනික අගය වන්නේ රුපියල් 33.33ක් වැනි සොච්චමක් බවයි. මේ තත්ත්වය තවත් කෝණයකින් හඳුනාගත හැකියි. ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකු වාර්ෂික වාර්තාව අනුව 2012/13 වර්ෂවල ලංකාවේ දරිද්‍රතා දර්ශකය සියයට 6.7ක් වෙනවා. එහි ග‍්‍රාමීය අංශයේ ප‍්‍රතිශතය සියයට 7.6ක්. එහෙත් ලක්ෂ 54ක් පමණ වන ලංකාවේ සමස්ත ගෘහ ඒකක සංඛ්‍යාවෙන් ලක්ෂ 14ක් පමණ, එනම් සමස්ත ගෘහ ඒකක සංඛ්‍යාවෙන් සියයට 23ක් පමණ සමෘද්ධිලාභීන්ව සිටිනවා. ද්‍රරිද්‍රතා දර්ශකය සියයට 6.7ක් (2018 දී මීටත් වඩා අඩු විය හැකියි) වන රටක සමස්ත ගෘහ ඒකක සංඛ්‍යාවෙන් සියයට 23ක් පමණ සමෘද්ධි සහනාධාරයට හිමිකම් කියන්නේ නම් අප හමුවේ හෙළිවන සංඛ්‍යාලේඛනාත්මක කරුණ වන්නේ රජය විසින් පිළිගන්නා නිල දරිද්‍රතා සංඛාවෙන් ඔබ්බට ගිය තවත් සියයට 16ක් පමණ ද්‍රරිද්‍රතාවයට පත් නොවී සමාජ ආරක්ෂණ ප‍්‍රතිලාභවලට හිමිකම් කියන බවයි. මෙහි ඇති වඩාත් භයානක තත්ත්වය වන්නේ පුරා වසර 23කට අධික කාලයක් අඛණ්ඩව මේ තත්්තවය පැවතීම හා එය තවත් බොහෝ කාලයක් අඛණ්ඩව සිදුවනු ඇති බවට සහිතිකයක් ද තිබීමයි.

මේ සමග තවත් සංකීර්ණ ප‍්‍රශ්නයක් සමාජය හමුවේ නිරාවරණය වෙනවා. ඒ ලංකාවේ සමෘද්ධිය ප‍්‍රතිලාභ ලබන පිරිසට සාපේක්ෂව ඔවුන් කළමනාකරණය කිරීම වෙනුවෙන් සිටින සමෘද්ධි නිලධාරීන් පිළිබඳවයි. ඍජුව ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයින් වශයෙන් සැලකිය හැකි 27000කට ආසන්න නිලධාරීන් පිරිසක් මේ වන විට විවිධ තනතුරු දරමින් සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය තුළ සිටිනවා. ඒ අනුව ආසන්න වශයෙන් සෑම සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් 51 දෙනකු වෙනුවෙන් එක් සමෘද්ධි නිලධාරියෙකු බැගින් සිටිනවා. සමස්ත ලංකා කෘෂි පර්යේෂණ නිෂ්පාදන නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ ලේකම් එස්.ඒ.ඞී. ජගත් කුමාර මහතාට අනුව 2018 වර්ෂයේදී මේ නිලධාරියෙකු සියලූ දීමනා සමග රුපියල් 40,000කට ආසන්න වැටුපකට හිමිකම් කියනවා. රුපියල් 1000 - 3500 ත් අතර සමෘද්ධි දීමනාවකට හිමිකම් කියන පුද්ගලයින් 51 දෙනකු වෙනුවෙන් රුපියල් 40,000ක මාසික වැටුපකට හිමිකම් කියන නිලධාරියෙකු සේවයේ යෙදවීමේ සත්‍ය හේතුව කුමක් විය හැකිද ? යන්න මේ අනුව අප විසින් වටහා ගත යුතුයි.

මේ පසුබිම සමග තවත් කරුණක් කෙරෙහි ද අප අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුයි. ඒ 1996 සිට 2015 දක්වා සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් හඳුනා ගැනීම, සමෘද්ධි නිලධාරීන් බඳවා ගැනීම, සමෘද්ධි බැංකු හරහා ණය ලබාදීම ඇතුළු කටයුතු කෙසේ සිදු වුණේ ද ? යන්නයි.

ලංකාවේ සමෘද්ධි ව්‍යාපාරයට මතවාදී පදනම ලැබෙන්නේ 1994 මහ මැතිවරණයට ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප‍්‍රමුඛ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ විසින් ඉදිරිපත් කළ මැතිවරණ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය අනුවයි. එහිදී පොදුපෙරමුණ ජනතාවට දෙන පොරොන්දුව වන්නේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය 1989 සිට (1989 අංක 4 දරන ජනසවි පනත) විසින් ක‍්‍රියාත්මක කළ ‘‘ජනසවිය’’ (දරිද්‍රතාවය පිටුදැකීමේ වැඩසටහන) වෙනුවට ඊට වඩා පුළුල් හා ශක්තිමත් පදනමක් මත ‘‘සමෘද්ධි’’ නමින් වැඩසටහනක් දීප ව්‍යාප්තව ක‍්‍රියාත්මක කරන බවයි. ඒ අනුව පොදුජන එක්සත් පෙරමුණු ආණ්ඩුව 1995 දෙසැම්බර් මාසයේ මධ්‍යභාගයේදී 1995 අංක 30 දරන ‘‘ශ‍්‍රී ලංකා සමෘද්ධි අධිකාරි පනත’’ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර සම්මත කර ගත්තා. පනත අනුව අධිකාරියේ කර්තව්‍ය වුණේ ‘‘සමාජයේ තරුණයින්, ස්ත‍්‍රීන් සහ අවාසිසහගත තත්ත්වයට පත්ව ඇති කණ්ඩායම්වල ආර්ථික සහ සමාජික තත්ත්වය වැඩි දියුණු කිරීමයි. ඒ අනුව පනතේ (4)වන පරිච්ෙඡ්දයේ (අ) සිට (ඊ) දක්වා විවිධ කර්තව්‍ය දක්වා තිබුණා.

සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය ආරම්භයේදී ම එය ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයින්ට, විශේෂයෙන් ග‍්‍රාමීය අඩු ආදායම්ලාභීන්ට ආකර්ෂණීය එකක් වුණා. ඒ 1977 -1994 එජාපයේ 17 වසරක පාලන සමය තුළ විවිධ සමාජ ආරක්ෂණ (ජනසවිය ඇතුළුව* ප‍්‍රතිලාභ ලැබීමෙන් දුරස්ථව සිටි ශ‍්‍රීලනිප පාක්ෂිකයින්ට පහසුවෙන් හා වරප‍්‍රසාදලාභී ලෙස මෙම ප‍්‍රතිලාභයට හිමිකම් කීමට හැකිවීමයි. ඒ අනුව සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය ආරම්භයේදී පවුල් ලක්ෂ 20ක් පමණ එහි ප‍්‍රතිලාභීන් බවට පත් වුණා. මෙහිදී ප‍්‍රතිලාභීන් තෝරා ගැනීමේදී දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වය ඍජු කරුණ වූ හෙයින් එජාප පාක්ෂිකයින්ට සුදුසුකම් තිබුණත් එම ප‍්‍රතිලාභයට හිමිකම් කීමට අවස්ථාව ඇහිරුණා. මේ සමග 17 වසරක් විපක්ෂයේ සිටි ශ‍්‍රීලනිප ක‍්‍රියාකාරීන්ට ද සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය පහසුවෙන් රජයේ රැුකියාවක් ලබාගත හැකි අවස්ථාවක් වුණා. ඒ අනුව ශ‍්‍රීලනිපයේ ක‍්‍රියාකාරීන් ඍජුව සමෘද්ධි නිලධාරීන් බවට තෝරා ගත්තා. මේ වන විට විට ලක්ෂ 14ක් වන සමෘද්ධිලාභීන් සහ 27000ක් පමණ වන සමෘද්ධි නිලධාරීන්ගෙන් අති බහුතර ශ‍්‍රීලනිප හෝ ශ‍්‍රීලනිපය සමග සන්ධානගත වූවන්ගෙන් සමන්විත වන බවට ඍජු චෝදනාවක් තිබෙන්නේ සමෘද්ධි නිලධාරීන් හා ප‍්‍රතිලාභීන් තෝරා ගැනීමේදී ආරම්භයේ සිට අනුගමනය කළ දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වය නිසා බව පැහැදිලියි. ප‍්‍රතිලාභ සඳහා සියලූ සුදුසුකම් සපුරා තිබියදීත් එම සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභය නොලැබුණු රට පුරා පවුල් 380,000කට අලූතින් සමෘද්ධි හිමිකම ලබාදීමට පියවර ගන්නා බව අගමැතිවරයා පසුගිය මැයි රැුළිය දා ඉතාම පැහැදිලිව අවධාරණය කළේ 23 වසරක් පුරා සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය ආශ‍්‍රිතව ප‍්‍රදර්ශනය වූ මේ දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වය නිසා බව පැහැදිලියි. 

දේශපාලන පදනම මත සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් තෝරාගත් ආකාරයෙන්ම දේශපාලන පදනම මත පත්වීම් ලද සමෘද්ධි නියාමකවරුන්, කළමනාකරුවන් ඇතුළු නිලධාරීන් ආරම්භයේ සිටම අඛණ්ව ශ‍්‍රීලනිප දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරීන් ලෙස ඍජුව ක‍්‍රියාකළ බවත් කිසිවෙකුට පහසුවෙන් බැහැර කළ නොහැකියි. 1995 සිට සමෘද්ධි විෂයභාර ඇමැතිවරයා වූ එස්.බී. දිසානායක මහතා මෙම යුගයේදී ‘‘ඡුන්ද මැෂිම’’ ලෙස බෞතීස්ම ලබා සිටියේ ද ලක්ෂ 20ක් පමණ වන සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් හා දස දහසකට අධික සමෘද්ධි නිලධාරීන් පහසුවෙන් හැසිරවීමට ලද ආනුභාව සම්පන්න හැකියාව නිසා මිස වෙනත් හේතුවක් මත නොවන බව ද පැහැදිලියි.

සමෘද්ධි නිලධාරීන් තමා යටතේ සිටි සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් වෙත දේශපාලනිකව කළ බලපෑම් ගැන පසුගිය කාලය පුරාම විපක්ෂය තුළ ප‍්‍රබල විවේචනයක් පැවති අතර මෙම නිලධාරීන්ගෙන් අති බහුතර පසුගිය කාලය තුළ ප‍්‍රාදේශීය හා ජාතික දේශපාලනය තුළ ඉදිරියට ගිය බව ද අපට හඳුනාගත හැකියි. පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී මැතිවරණ අපේක්ෂකයින් ලෙස සමෘද්ධි නිලධාරීන් ඇතුළු තෘණමූල මට්ටමේ නිලධාරීන්ට රාජකාරියේ නිරතව සිටියදී මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට නොහැකි ලෙස සීමා පැනවීම මගින් මෙහි යථා ස්වභාවය වටහා ගැනීමට හැකියි.

සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන් තෝරා ගැනීමේදී මෙන්ම සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන්ගේ අනිවාර්ය ඉතිරිකිරීම් මත පත්වා ගෙන යන ශාකා 11,000ක් පමණ වන රුපියල් බිලියන 200ක වත්කම් ඇතැයි කියන සමෘද්ධි බැංකු මෙවැනි අතිෂයින් දේශපාලනීකරණය වූ පසුබිමක් තුළ කෙසේ නියාමනය වූවාද යන්න ගැන මේ වන විට සමාජය තුළ ප‍්‍රබල සාකච්ඡුාවක් තිබෙනවා. ඒ නිසා සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය නියාමනය කිරීම අතිෂය වැදගත් අවශ්‍යතාවක් බව මූල්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රවීණයින් අවධාරණය කරනවා. මන්ද පසුගිය 23 වසර පුරා මෙම බැංකු පද්ධතිය තුළ දැවැන්ත අයථා ක‍්‍රියාවන් සිදු වූ බවටත් ඒවා ප‍්‍රශ්න කිරීමට තමන්ට ශක්තියක් නොවූ බවටත් සමෘද්ධි ප‍්‍රතිලාභීන්ම චෝදනා  කරන තත්ත්වයක් මේ වන විට දැකිය හැකි නිසයි. ආණ්ඩුව සමෘද්ධි බැංකු නියාමනය සඳහා විධිමත් ප‍්‍රවේශයක් සැලසුම් කරන්නේ මේ පදනම මතයි.

එහෙත් සිදුවිය යුතු ආකාරයෙන්ම ආණ්ඩුවේ මේ තීරණය දැඩිව විවේචනය කරමින් කඩාකප්පල් කිරීමට ඒකාබද්ධ විපක්ෂය හා සමෘද්ධි ව්‍යාපාරයේ නිලධාරීන් සූදානමින් සිටිනවා. එහි ප‍්‍රමුඛයෙකු වන ආචාර්ය බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා වහාම ප‍්‍රකාශ කළේ සමෘද්ධි බැංකු මහ බැංකුවේ පාලනයට යටත් නොකරන ලෙස ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටින බවයි. සමෘද්ධි විෂයභාර හිටපු ඇමැතිවරයා වූ (ආරම්භක ඇමැති ද වූ* එස්.බී. දිසානායක මහතා ද මේ සමග ආණ්ඩුවට තර්ජනය කරමින් කියා සිටියේ සමෘද්ධි සංවර්ධන පනත මහ බැංකු අධීක්ෂණයට යටත්ව නොමැති බවත් පනත වෙනස් කිරීමට ආණ්ඩුව පියවර ගතහොත් ඒ සඳහා අවශ්‍ය 3/2ක බලය ලබා නොදීමට පියවර ගන්නා බවයි. ඒ අතර සමස්ත ලංකා සමෘද්ධි හා කෘෂිකර්ම පර්යේෂණ නිලධාරීන්ගේ සංගමය සහ සමෘද්ධි සංවර්ධන නිලධාරීන්ගේ සංගමය ද අගමැතිවරයාට මේ යෝජනාව වහාම ඉල්ලා අස්කර ගන්නා මෙන් දැඩිව තර්ජනය කරනවා. ඔවුන් කියන්නේ සමෘද්ධි බැංකුවලට අත තැබීමට ආණ්ඩුව අවස්ථාව නොදෙන බවයි.

එස්.බී. දිසානායක සහ බන්දුල ගුණවර්ධන, ජගත් කුමාර යන මහත්වරුන් මේ ආකාරයේ ප‍්‍රකාශ කරද්දී ආණ්ඩුව පාර්ශ්වයෙන් උත්තර බැන්ද ඇමැති රාජිත සේනාරත්න මහතා කියා සිටියේ එස්.බී. දිසානායක මහතා විසින් ආරම්භ කළ සමෘද්ධි බැංකුව සක්විති රණසිංහ සහ දඬුවම් මුදලාලි විසින් පවත්වා ගෙන ගිය බැංකු වැනි බවයි. ලෝකයේ  ඕනෑම රටක  ඕනෑම බැංකුවක් ඒ රටේ මහ බැංකුව යටතට පත්විය යුතු බව පෙන්වා දුන් රාජිත සේනාරත්න ඇමැතිවරයා එහිදී වැඩි දුරටත් කියා සිටියේ එසේ තිබියදීත් සමෘද්ධි බැංකුව මහ බැංකුවට යටත් නැති සුවිශේෂ බැංකුවක් ලෙස පවත්වා ගෙන යාම ගැටලූකාරී එකක් වන බවයි. ඒ නිසා සමෘද්ධි බැංකු නියාමනය සඳහා ආණ්ඩුව කඩිනම් පියවර ගන්නා බව ඇමැතිවරයා සේම මහ බැංකු අධිපතිවරයා ද කියනවා.

මේ සමග දේශපාලන හා මූල්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ විශේෂඥයින් බන්දුල ගුණවර්ධන, එස්.බී. දිසානායක හා ජගත් කුමාර යන ප‍්‍රබලයින්ගෙන් විමසිය යුතු තවත් ප‍්‍රශ්නයක් තිබෙන බව සමෘද්ධි බැංකු නියාමන යෝජනාවට සහාය පළ කරන පාර්ශ්ව කියනවා. ඒ සමෘද්ධි බැංකු පමණක් නොව මුළු සමෘද්ධි ව්‍යාපාරයම තමා යටතට ගැනීම සඳහා බැසිල් රාජපක්ෂ ආර්ථික සංවර්ධන විෂයභාර ඇමැතිවරයා විසින් 2013 වසරේදී ඉදිරිපත් කළ ‘‘2013 අංක 01 දරන දිවි නැගුම පනතට’’ මේ ආකාරයේ දැඩි විරෝධයක් නොදැක්වූයේ කුමන පදනමකින් ද යන්නයි.

බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා විසින් ඉදිරිපත් කළ දිවි නැගුම පනත මගින් ඉතාම පැහැදිලිව 1995 අංක 30 දරන පනත මගින් පිහිටුවන ලද ශ‍්‍රී ලංකා සමෘද්ධි අධිකාරිය (1996), ශ‍්‍රී ලංකා දක්ෂිණ සංවර්ධන අධිකාරිය හා ශ‍්‍රී ලංකා උඩරට සංවර්ධන අධිකාරිය (2005) ඒකාබද්ධ කිරීම මගින් ‘‘දිවි නැගුම සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව’’ යනුවෙන් සඳහන් කරනු ලබන දෙපාර්තමේන්තුවක් පිහිටුවීම සඳහා ද ‘‘දිවි නැගුම ප‍්‍රජා මූල බැංකු’’ සහ ‘‘දිවි නැගුම ප‍්‍රජා මූල බැංකු සමිති’’ පිහිටුවීම සඳහා ද පියවර ගත්තා.  එහෙත් 2013දී දිවි නැගුම පනත ඉදිරිපත් වන විට ඊට එරෙහිව බන්දුල ගුණවර්ධන, එස්.බී. දිසානායක හෝ ජගත් කුමාර ඇතුළු පිරිස නැඟී සිටිනු දැකිය හැකි වුණේ නැහැ. ඒ වෙනුවට මේ සියලූ පිරිස කළේ දිවි නැගුම පනතට එරෙහිව තීන්දුව දුන් අග විනිසුරු ශිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය අගවිනිසුරු ධූරයෙන් පළවා හැරීම සඳහා හැකි සෑම පියවරක් ම ගැනීම පමණයි. එනිසා එදා බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාගේ දිවි නැගුමට සමෘද්ධිය බිලිදුන් කණ්ඩායම අද එහි නියාමනය ගැන ආණ්ඩුව ගන්නා ප‍්‍රවේශයට දිවි හිමියෙන් එරෙහි වීම හාස්‍යයට කරුණක්.

මේ තත්ත්වය තුළ අප විසින් වටහාගත යුතු සත්‍ය ඉතාම පැහැදිලියි. 1995 සිට මේ දක්වා බිලියන ගණන් වැය කරමින් දියත් වූ සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය එහි ආරම්භක ආර්ථික හා සමාජයීය අරමුණු කිසිවක් සාධනය කර ගෙන නොමැති වුව ද 1995 සිට මේ දක්වා එහි දේශපාලන අරමුණු නම් අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයටත් වඩා සාධනය කරගෙන ඇති බව පැහැදිලියි. අදත් 27000කට අධික සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය ආශ‍්‍රිත නිලධාරීන්ට සහ ඒ සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය ඇසුරෙන් ජාතික දේශපාලනයේ ඉහළට ගිය පිරිස්වල පැහැදිලිව අපේක්ෂාව වන්නේ රටේ දිළිඳුකම පිටුදැකීම නොව මේ පවුල් ලක්ෂ 14 ඇපයට තබා ගෙන දේශපාලන බලය තහවුරු කර ගැනීමයි. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් මේ රටේ ලක්ෂ 54ක් වන සමස්ත පවුල්වලටම වන්දි ගෙවීමට සිදුව තිබෙන බව පමණක් අප වටහා ගත යුතුයි. සමෘද්ධි ව්‍යාපාරය හා බැංකු නියාමනය අද ජාතික අවශ්‍යතාවක් වන්නේ මේ තත්ත්වය තුළයි.

යම් දෙයක් කිරීමට අපිට වුවමනාවක් තියෙනව නම්, ඒ සඳහා අවශ්‍ය ශක්තිය හා ධෛර්යය අපිට ස්වභාවධර්මයාගෙන්ම ලැබෙනවා. ඒ බවට හොඳම උදාහරණය වෙන්නේ ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ තියෙන කොට්ටව කියන අපූරු ගමට මාස දෙකහමාරක් ඇතුළත ගෙවල් 5ක් සාදා ජනතා අයිතියට පත් කිරීම.

කුඩා කාලයේ ඉඳන් බොහෝ දුක්විඳලා ජීවිතය ගොඩනඟා ගත්ත දුලාන් ආසිරි හෙට්ටිආරච්චි කියන අපූරු පුද්ගලයා ඕස්ට්‍රේලියාවේ ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ සේවය කරමින් ඉන්න අතරතුරේ ඔහුට අපූරු සංකල්පනාවක් පහළ වෙනවා.

ඒක තමයි One Coffee Campaign කියන තේමාව යටතේ එකතු කර ගත් මුදල්වලින් නිවාස හදලා දෙන එක. ඔස්ට්‍රේලියාවේදී නම් සාමාන්‍යයෙන් දවසකට කෝපි කෝප්ප 5ක් 6ක් වගේ බොනවා. ඉතින් මේ එක කෝපි කෝප්පයකට ඕස්ට්‍රේලියානු ඩොලර් 8 – 10ක් වගේ වියදම් කරන්න වෙනවා. ඒ කියන්නෙ ලංකාවෙ මුදල්වලින් නම් රු.1,200ක් විතර වියදම් කරන්න වෙනවා. මේ එක කෝපි කෝප්පයක් වෙනුවෙන් වැය කරන මුදල් එකතු කරලා ලංකාවේ අහිංසක කාට හරි ගෙයක් හදලා දෙන්න ඕන කියන අපූරු සංකල්පය අද වෙද්දී යථාර්ථයක් බවට පත්වෙලා. තමන්ගෙ යාළුවන්ට කියලා මුදල් එකතු කරලා මේ වෙද්දි ගෙවල් 7ක් හදලා ඉවරයි.

දූලාන් ඒ ගැන කියන්නේ මේ වගේ කතාවක්. දැන් මට හිතෙනවා ගෙවල් 40ක් නෙමෙයි 100ක් වුණත් හදන්න පුළුවන් කියලා. මොකද මං මේ වැඩේ කරන්න පටන් ගද්දි ගොඩක් අය මගෙන් ඇහුව්වා මාස 2ක් 3ක් ඇතුළත කොහොමද ගෙවල් හදන්නෙ කියලා. මං අද වෙද්දි ඒ දේ කරලා පෙන්නලා හැමෝටම ආදර්ශයක් දීලා තියෙන්නේ. අනෙක් දේ තමයි දැන් ගොඩක් තරුණ අය අපේ වැඩෙත් එක්ක එකතු වෙලා. එයාලත් මේ දේ කරන්න පටන් ගෙන. එයාලත් අලුත් සංකල්පනා හදලා ඒවගෙන් සල්ලි එකතු කරලා, ගෙවල් හදන්න පටන් අරගෙන. සමහරු සිගරට් බොන සල්ලි එකතු කරලා. ඒ වගේ අලුත් දේ ගොඩක් කරන්න පුළුවන් තරුණ පිරිසක් තමයි අද ලංකාවේ ඉන්නේ. ඒ ගැන කියන්නත් ඇත්තටම සතුටුයි.

මට මේ ගෙයක් හදන්න වියදම් වුණේ රු.5,00,000 වගේ මුදලක්. සමහරුන්ට ඒ ගැන හිතාගන්නත් අමාරු ඇති. නමුත් මට ඒ දේවල් කරගන්න පුළුවන් වුණේ ගම්වැසියන්ගෙන් විශාල සහයෝගයක් ලැබුණු නිසා. ගාල්ලේ නේවි කෑම්ප් එකේ අයගේ ශ්‍රම දායකත්වයත් මේ වැඩේදි උපරිමයෙන් ලැබුණා. ඒ වගේම ගමේ ග්‍රාමසේවක මහත්තයත් ලොකු සහයෝගයක් දුන්නා. මම කරපු ආරාධනාවකට මෙල්බර්න් ඩැංගිඩොන් නගරාධිපති ලංකාවට ආපු වෙලාවේ ගිහින් තමයි මේ ගෙවල්වලට මුල්ගල තිබ්බේ. මං හිතුවෙ නෑ මට මාස දෙක හමාරකින් මේ වැඩේ කරන්න පුළුවන් වේවි කියලා. හැම හොඳ වැඩකටම දෙවියන්ගෙ ආශීර්වාදය ලැබෙනවා වගේ මටත් මේ වැඩේ කරගන්න පුළුවන් වුණා. සමහර අය හිතාගෙන හිටියෙ දේශපාලනේ නැතිව මුකුත් කරන්න බෑ කියලා. මං අද ඒක කරන්න පුළුවන් කියලා ඔප්පු කරලා තියෙනවා. රජ පෙළපතකින් පැවැත එන Xushi Yni කුමරිය ලංකාවට රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නිල සංචාරයක් සඳහා පැමිණි අවස්ථාවේ මම මේ නිවාස විවෘත කරන්න කියලා ආරාධනා කළා.

ඔවුන්ව අපේ දුප්පත් ගමට එක්කන් යන්න ලැබුණු එක විශාල සතුටක්. ඒ ගෙවල් හම්බ වෙච්ච අය අද ගොඩක් සතුටින් ඒවා භුක්ති විඳිනවා. ඒ දේවල් දකිද්දී මගේ ඇස්වලට කඳුළුත් එනවා. තවත් වැදගත් කාරණාවක් නම් ඒ ගෙවල් හම්බවුණු ගොඩක් අය දුම්වැටි/ මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වෙලා හිටපු අය. දැන් ඒ අය ඒ හැම දුසිරිතෙන්ම අයින්වෙලා ගමේ අනෙක් අයටත් අවවාද දෙන තැනට පත්වෙලා ඉන්නෙ. ඒක හරි සුන්දර දෙයක්. මොකද අපි කොච්චර අලුත් ගෙයක් දුන්නත් ඒ ගෙදර සුන්දරකම නැති කරන්න බේබදුකමට පුළුවන්.

එක ගෙදරක් භාර දෙන්න කලින් මං බලන්න යද්දි එක්කෙනෙක් මගෙන් අහිංසක ඉල්ලීමක් කළා… “සර්, මං හොඳට බීපු මනුස්සයෙක්. මගේ බිරිය කියන දේවත් ඇහුවෙ නෑ. නමුත් මං අද බොන එක නවත්තලා. මොකද මේ පළාතෙ තියෙන ලස්සනම ගෙයක් මට තියෙනවා. මොකටද මං තවත් බොන්න වියදම් කරන්නෙ. මට පුළුවන් නම් කැටයක් ගෙනත් දෙන්න මං බොන්න වියදම් කරපු සල්ලි කැටයකට එකතු කරලා දඹදිව යනවා කවදාහරි.” ඒක හරි අහිංසක ඉල්ලීමක්. ආදර්ශයත් නිවැරැදි මඟ පෙන්වීමත් එක්ක ඕනෑම කෙනෙක් හොඳ මාර්ගයට ගන්න පුළුවන්.

මගේ One Coffee Campaign කියන සංකල්පය එක්සත් ජාතීන්ගේ සමාජ වගකීම් පිළිබඳ අධ්‍යයන කේන්ද්‍රයටත් ඉදිරිපත් කළා. ඒකත් මං ලබපු හොඳ ජයග්‍රහණයක්. ඉදිරියටත් මම මගේ රට වෙනුවෙන් ගොඩක් දේවල් කරන්න හිතාගෙන ඉන්නවා. Visit Motherland වගේ වැඩසටහන් කරලා සංචාරක ක්ෂේත්‍රයේ වර්ධනයක් ඇති කිරීමටත්, පරිසර සංරක්ෂණය වෙනුවෙන් ලෝකයේ දිගම මිනිස් දම්වැල එක් කරන්නත් මගේ බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා.

දුලාන් කතාව අවසන් කළේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් එක්ක. නිකරුණේ වියදම් කරන සල්ලි තව කෙනකුගේ හෙට දවසේ සතුට වෙනුවෙන් පරිත්‍යාග කරන එක තරම් ජයග්‍රහණයක් තවත් නැතුව ඇති.

එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු විශ්වාසනීය ආකාරයෙන් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම, ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා අතර තිබුණේ යැයි කියන විරසකභාවය අවසන් වීම හා පසුගිය දා සිදු වූ කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනය සමග පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයෙන් පසු රට තුළ උද්ගතව තිබූ දේශපාලන අස්ථාවරභාවය සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් වන ලකුණු පළ වෙමින් තිබෙනවා. මේ තත්ත්වය තුළ බොහෝ දෙනකුගේ අදහස වන්නේ ආණ්ඩුව යළි උපන්නා වැනි හැඟීමක් තමන් තුළ ඇති වූ බවයි. විශේෂයෙන් ආණ්ඩුවට යළි තමන් පිළිබඳ ජනතා විශ්වාසය වර්ධනය කර ගැනීමට මෙතරම් කඩිනමින් හැකිවීම ගැන ඔවුන් තුළ පවතින්නේ යම් තරමක විමතියක්.

ආණ්ඩුව තම අභ්‍යන්තර ගැටලූ හා නොඑකඟතාවන් මේ ආකාරයෙන් විධිමත්ව කළමනාකරණය කර ගැනීම සමග ජනතාවගේ අපේක්ෂාව වන්නේ පසුගිය කාලය තුළ ප‍්‍රමාද වූ හෝ නොවිසඳී පවතින පොදුජන ගැටලූ සහ ජනවාරි 08 දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය ගැන ආණ්ඩුවේ කඩිනම් අවධානය යොමුවනු ඇති බවයි. විශේෂයෙන් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය හා රාජපක්ෂ මාධ්‍ය ජුන්ටාව විසින් අඛණ්ඩව සමාජගත කරමින් සිටින දේශපාලන අවස්ථාවාදයට ප‍්‍රතිඋත්තර ලබාදීමක් සිදු වනු ඇති බවයි.

මෙහිදී බහුතරයක් ජනතාව ප‍්‍රධාන වශයෙන් (යහපාලන ආණ්ඩුවට ඡුන්දය භාවිත නොකළ ජනතාව පවා* අපේක්ෂා කරන්නේ පසුගිය කාලය තුළ රට තුළ ක‍්‍රමයෙන් වර්ධනය වූ ආර්ථික අස්ථාවරත්වය අවසන් කිරීමට ආණ්ඩුව කඩිනම් පියවර ගනු ඇති බවයි. ඒ සඳහා ආණ්ඩුවට වගකීමක් මෙන්ම වගවීමක් ද තිබෙන බව ඔවුන් කියනවා.

ජනතාවගේ මැසිවිලි ඇයි ?

ජනතාවගේ මේ මැසිවිල්ල අපට පහසුවෙන් වටහා ගත හැකියි. 2015 ජනවාරි 08 දේශපාලන වෙනස වෙනුවෙන් තම ඡුන්දය භාවිත කළ ජනතාව අතර සැලකිය යුතු පිරිසක් මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික පීඩනයෙන් (බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාගේ වයිමා ආර්ථික න්‍යායයෙන්) ගැළවීම සඳහා මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට තම ඡුන්දය භාවිත කළා. ඔවුන්ගේ පැහැදිලි අපේක්ෂාව වුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය සතු ආර්ථික කළමනාකරණ හැකියාව මගින් තමන්ගේ ජීවන තත්ත්වය, ආර්ථික තත්ත්වය වඩාත් යහපත් කිරීමට අවශ්‍ය වන ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ සිදුවනු ඇති බවයි.

යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට පත් වූ වහාම ක‍්‍රියාත්මක කළ දින සියයේ වැඩසහන මගින් රාජ්‍ය සේවක වැටුප රුපියල් 10,000කින් වැඩි කළත්, අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩ හා සේවාවල මිල ගණන් ස්ථාවරව පවත්වා ගෙන යාමට දැඩි පරිශ‍්‍රමයක් දැරුවත් ආණ්ඩුවට බලයට පත්ව වසර තුනකටත් අධික කාලයක් ගතව ඇති මේ අවස්ථාවේ එකී ප‍්‍රවේශයන්ගේ දේශපාලන හා සමාජමය වටිනාකහ හීනවී ඇති බව අප පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී ඉතාම පැහැදිලිව දැක්කා. එහිදී රජය ජීවන වියදම අඩු කිරීම සම්බන්ධයෙන් කොතරම් තිරසාර පියවර ගෙන තිබුණත් ඒ සියලූ සාධනීය පියවර අභිබවා බන්දුල ගුණවර්ධනගේ ‘‘පොල්බෑයේ දේශපාලනය’’ වෙත දකුණේ සිංහල ඡුන්දදායකයින් ආකර්ෂණය වූ බව අපට පහසුවෙන් බැහැර කළ නොහැකියි.

මේ වන විට මේ තත්ත්වය තවත් තිව‍්‍රර වෙමින් පවතින බවක් අපට පහසුවෙන් වටහා ගත හැකියි. ලෝක වෙළෙඳපොළේ ඛනිජතෙල් මිල ඉහළ යාම සමග ස්වභාවිකව නිර්මාණය වන භාණ්ඩ හා සේවා රැුසක මිල ඉහළ යාමේ තත්ත්වය සමග ආණ්ඩුව පමණක් නොව ජනතාව පවා කිසියම් පීඩනයකට ගොදුරු වන බවක් අපට හඳුනා ගත හැකියි. විශේෂයෙන් දේශපාලනමය වශයෙන් සහ සමාජයමය වශයෙන් අති සංවේදී ඉන්ධන හා ගෑස් මිල ගණන් ඉහළ යාම, කිරිපිටි මිල ගණන් ඉහළ යාම මේ අවස්ථාවේ පහසුවෙන් දේශපාලන ආකර්ෂණය දිනා ගන්නා අතර එය ජනතාවට ද අති සංවේදී වන බව අප වටහා ගත යුතුයි. මේ තත්ත්වය තුළ ජනතාව බලාපොරොත්තු වන ආර්ථික සහන, විශේෂයෙන් ජීවන වියදම අඩු කිරීම සම්බන්ධ සහන ගැන ආණ්ඩුව වඩාත් සංවේදී විය යුතු බව අපගේ අදහසයි.

ජනතාවගේ හෘද සාක්ෂිය

ඒ සමග පොදුවේ ජනතාව වශයෙන් අප ද මේ අවස්ථාවේ අපගේ හෘද සාක්ෂියට එකඟතව ක‍්‍රියාත්මක විය යුතුව තිබෙනවා. ඒ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහ රාජපක්ෂ මාධ්‍ය ජුන්ටාව අවධාරණාත්මකව ප‍්‍රකාශ කරන ආකාරයේ ජීවන වියදම සම්බන්ධ සැබෑ අර්බුදයකට තමන් මුහුණ දෙමින් සිටිනවාද ? යන්න ගැන අවංක තක්සේරුවක් වෙත පැමිණීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන් ජීවන වියදම ඉහළ යාම ගැන විපක්ෂය ආණ්ඩුවට චෝදනා කරමින් සිටින මේ අවස්ථාවේ පසුගිය කාලය තුළ ලංකාවේ අඩුව ජීවන වියදම් දර්ශකය වාර්තා වූ බව අප කිසිසේත් අමතක නොකළ යුතුයි. විශේෂයෙන් පසුගිය සිංහල අලූත් අවුරුදු සමයේ අත්‍යවශ්‍ය පාරිභෝගික භාණ්ඩ සඳහා දීර්ඝ කාලයකට පසු අවම මිල ගණන් වාර්තා වූ බව නිල සංඛ්‍යා ලේඛන පමණක් නොවෙයි සාමාන්‍ය ව්‍යාපාරික පිරිස් පවා සඳහන් කළා. එහිදී ඔවුන් අවධාරණාත්මකව පවසා සිටියේ පසුගිය වසර හතකට ආසන්න ඉතිහාසය තුළ ආනයනික අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ සම්බන්ධයෙන් අවම මිල වාර්තා වුණේ මෙවසරේ සිංහල අලූත් අවුරුදු සමයට සමගාමීව බවයි.

මේ තත්ත්වය තුළ ජනතාවගේ ආර්ථිකය හා සම්බන්ධ සැබෑ තත්ත්වය අද මහින්ද රාජපක්ෂලා, බන්දුල ගුණවර්ධනලා කියන කතාවෙන් බොහෝ ඈතින් තිබෙන බවක් අපට පහසුවෙන් වටහා ගත හැකියි. එහෙත් මෙහිදී පැනනගින ප‍්‍රශ්නය වන්නේ දේශපාලන කණ්ණාඩිය ගළවා ගෙන ආර්ථික යථාර්ථය දෙස අවංකව බැලීමට දකුණේ සිංහල ජනතාව කොතරම් දුරට කැමැත්තක් දක්වන්නේ ද යන්නයි. දකුණේ සිංහල ජනතාවගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් රාජපක්ෂ ප‍්‍රචාරක යාන්ත‍්‍රණයේ මානසික වහළුන් බවට පත්ව සිටතාක් ආණ්ඩුව කොතරම් දක්ෂ හා තීක්ෂණ ආකාරයෙන් ආර්ථිකය කළමනාකරණය කළත්, එහි ප‍්‍රතිලාභ ජනතාව වෙත ගලා ගියත් එහි දේශපාලනික වටිනාකම් අත්පත් කර ගැනීම මේ තත්ත්වය තුළ අසාර්ථක වෙමින් පවතිනවා. මෙය වඩාම වෙනස් විය යුතු තත්ත්වයක් බවයි බොහෝ දෙනකුගේ අදහස වන්නේ.

මේ තත්ත්වයෙන් ජනතාව මුදා ගැනීම ආණ්ඩුවට පමණක් තනිව කළ හැකි දෙයක් නොවන බවයි අපගේ අදහස වන්නේ. ඒ සඳහා යහපාලන බලවේගවල ද සක‍්‍රීය මැදිහත්වීම හා දායකත්වය ලබාදිය යුතුව තිබෙනවා. එය ජනවාරි 08 වෙනසට දායකත්වය ලබා දුන් ජනතාවගේ වගකීමක් මෙන්ම වගවීමක් බවයි අපගේ අදහස වෙන්නේ.

නව කැබිනට් මණ්ඩලයට ප‍්‍රසාදය

පසුගිය දා සිදු වූ කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනය ගැනත් මේ අවස්ථාවේ ම අප අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුයි. එය කොතරම් දුරට ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරභාවය සේම ඉදිරි මැතිවරණ කටයුතු සඳහා දායකත්වයක් ලබා දෙන්නේද යන්න ගැන අප සියුම්ව විමසා බැලිය යුතුයි.

කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනයට පදනම පැහැදිලි කරමින් ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතා අවධාරණය කර තිබුණේ (බී.බී.සී සංදේශය සමග සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට එක් වෙමින්) කැබිනට් අමාත්‍ය පදවිවලට පුද්ගලයන් පත් කිරීමේදී රට තුළ පවතින තත්වය පිළිබඳ පමණක් නොව එම පදවිවලට පත්වන පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පවතින පිළිගැනීමත් සැලකිල්ලට ගත යුතු බවයි. ඒ අනුව අලූත් කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කිරීමේදී විද්‍යාත්මක පදනමක් අනුව විෂය බෙදාදීමක් සිදුවන බව ජනාධිපතිවරයා අවධාරණය කර තිබුණා.

ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රකාශ කළ කරුණු ක‍්‍රියාවෙන්ම ඔප්පු කර පෙන්වා ඇති බවක් අපට පසුගිය කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනය අනුව පැහැදිලි වෙනවා. විශේෂයෙන් කැබිනට් මණ්ඩලය අඩු කිරීමට ද ඒ ඒ ඇමැතිවරුන්ගේ දක්ෂතා සහ විශේෂඥභාවය අනුව ඇමැති පදවි වෙන් කිරීමට ද ජනාධිපතිවරයා දැඩි උනන්දුවක් දක්වා ඇති බවක් අපට පැහැදිලිව දැකිය හැකියි.

කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනය සිදු වූ ආකාරය ගැන ආණ්ඩුව තුළ ද ප‍්‍රසාදජනක හැඟීමක් පවතින බවක් අපට දැකිය හැකියි. විශේෂයෙන් අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාසභංගයේදී රාජපක්ෂ කල්ලිය සමග එක්ව ඡුන්දය භාවිත කළ ශ‍්‍රීලනිපයේ 16 දෙනාගේ කල්ලියට යළි ඇමැති පදවි ලබා නොදීමට ජනාධිපතිවරයා ගත් තීන්දුව ඒ අතර කැපී පෙනෙනවා. එමෙන්ම එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග දේශපාලන සංහිඳියාව යළි වර්ධනය කර ගැනීම සඳහා කැබිනට් මණ්ඩල සංශෝධනය අවස්ථාවක් කර ගැනීමට ජනාධිපතිවරයාට හැකියාව ලැබී තිබෙන බවක් දැකිය හැකියි. ඒ අනුව එජාපය විසින් ඉල්ලා සිටි සමාජ සවිබලගැන්වීම් හා කම්කරු අමාත්‍යධූර එජාපයට ලබාදීම සාධනීය පියවරක් වශයෙන් අපට සැලකිය හැකියි.

මෙහිදී හිටපු අධිකරණ ඇමැති විජේදාස රාජපක්ෂ මහතාට යළි කැබිනට් ඇමැති පදවියක් ලබාදීම ගැන දේශපාලන වශයෙන් දැඩි අවධානයක් යොමුව තිබෙනවා. පසුගිය ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රබලයින් හා සම්බන්ධ නඩු ප‍්‍රමාදවීම, හම්බන්තොට වරාය ගිවිසුම අත්සන් කිරීම විවේචනය කිරීම ඇතුළු චෝදනා කිහිපයක් මත ඇමැතිධූරයෙන් ඉවත් කළ විජේදාස රාජපක්ෂ මහතාට උසස් අධ්‍යාපන හා සංස්කෘතික කටයුතු කැබිනට් අමාත්‍යධූරය පිරිනැමීමට අගමැතිවරයා එකඟත්වය පළ කිරීම ගැන ඔවුන් තුළ පවතින්නේ විමතියක්.

එහෙත් බොහෝ පිරිසක් පවසන්නේ මෙය ආණ්ඩුවේ ස්ථාවර භාවය හා සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම ඉදිරි මැතිවරණ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ද සාධනීය ප‍්‍රවේශයක් වනු ඇති බවයි. විශේෂයෙන් අගමැතිවරයාට එරෙහිව ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් ඉදිරිපත් කළ විශ්වාසභංග යෝජනාවට විරුද්ධව විජේදාස රාජපක්ෂ මහතා විසින් ඡුන්දය භාවිත කිරීමේ දේශපාලන වටිනාකම මෙහිදී ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා. මේ ලියුම්කරුගේ ද අදහස වන්නේ විජේදාස රාජපක්ෂ  මහතා රාජපක්ෂ කල්ලියේ තුරුළට තල්ලූ නොකොට රාජපක්ෂ මහතා සමග තිබූ ගැටලූ නිරාකරණයට මේ අවස්ථාවේ ගත් ප‍්‍රවේශය දේශපාලනිකව අතිෂය සවිඥානික පියවරක් වනු ඇති බවයි.

මේ සමග පසුගිය කැබ්නට් මණ්ඩල සංශෝධනය ගැන විද්වතුන් වෙතින් පළවන අදහස් ගැන ද අප අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුයි. එහිදී දේශපාලන විශ්ලේෂකයින් සඳහන් කළේ හිටපු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ 1977 කැබිනට් මණ්ඩලයෙන් පසු ලංකාවේ පත් කරනු ලැබූ වර්ණවත්ම කැබිනට් මණ්ඩලය වශයෙන් පසුගිය දා යළි නම් කළ කැබිනට් මණ්ඩලය සැලකිය හැකි බවයි. එමෙන්ම කැබිනට් මණ්ඩලය අඩු කිරීම ද ඔවුන්ගේ දැඩි ඇගයීමට ලක්ව තිබුණා. විශේෂයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේ මෙන් ‘‘සීනිවලට පවා  ඇමැතිවරු’’ නම් නොකිරීම සේම ආණ්ඩුවේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් ඇමැති පදවි ඇමක් කර නොගැනීම ගැන ඔවුන් තුළ තිබුණේ දැඩි ප‍්‍රසාදයක්.

රුපියල බාල්දු කළේ කවුද ?

ආණ්ඩුව මේ ආකාරයෙන් යළි ශක්තිමත්භාවය තහවුරු කර ගනිමින් සිටියදී ආණ්ඩුවේ පාලනයෙන් බැහැරව පවතින අභියෝග කිහිපයක් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් තම වාසිය සඳහා ව්‍යාජ අර්ථකථන දක්වමින් භාවිතයට ගනිමින් සිටිනවා. ඒ අතර ප‍්‍රධාන වන්නේ ඇමෙරිකානු ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියල අවප‍්‍රමාණය වීම හා ආර්ථික වර්ධනය තව දුරටත් මන්දගාමී වීමයි.

මෙහිදී රුපියල බාල්දු වීම තුළ ආර්ථිකයට ද්විආකාර බලපෑම් එල්ල වන බව ආර්ථික විශේෂඥයින් විසින් පෙන්වා දී තිබෙනවා. එහිදී ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ රුපියල බාල්දුවීම සමග ආනයන වියදම් ඉහළයාම, විදේශ ණය වර්ධනය වීම වැනි හානිකර තත්ත්වයන් සිදුවන අතර ලංකාවේ අපනයන සඳහා එය වඩාත් වාසිදායක අවස්ථාවක් නිර්මාණය කරන බවයි. ඒ අනුව ලංකාවේ අපනයන කර්මාන්ත තරඟකාරීව දියුණු කර ගැනීමට මේ හරහා අවස්ථාවක් නිර්මාණය වන බව ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා.

බොහෝ ආර්ථික විශ්ලේෂකයින්ට අනුව රුපියල අවප‍්‍රමාණය වීම මගින් ඉහළම වර්ධනීය අවස්ථාවක තිබෙන සංචාරක කර්මාන්තයට ද සාධනීය බලපෑමක් සිදුවෙනවා. ඒ විදේශ සංචාරකයින්ට ලංකාව ලාබදායක නවාතැනක් වීම තුළයි. ඒ අතර ලංකාවේ ප‍්‍රධාන ඉපයීම් මාධ්‍යය වන විදේශ සංක‍්‍රාම (විදේශ රැකියාවල නියුතු පුද්ගලයින් විසින් කරන ඉපයීම්) ආදායම ඉහළ යාමක් ද මේ අනුව සිදුවන බව ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා. මේ පැහැදිලි කිරීම් අනුව අපට පෙනී යන්නේ රුපියල අවප‍්‍රමාණය වීම රාජපක්ෂ කල්ලිය පෙන්වා දෙන තරමේ රකුසෙකු නොව ආර්ථික කළමනාකරණය තුළින් ධනාත්මක පැතිකඩකට හරවා ගත හැකි අවස්ථාවක් බවයි.

රුපියල අවප‍්‍රමාණය වීම සම්බන්ධයෙන් රාජපක්ෂ කල්ලිය විසින් ආණ්ඩුවට එරෙහිව එල්ල කරන චෝදනාවට සැබෑ චූදිතයින් වන්නේ පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනය විසින් අනුගමනය කළ විනාශකාරී ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති හා හුදලකා විදේශ සම්බන්ධතා බවට ද ප‍්‍රබල චෝදනාවක් තිබෙනවා. විශේෂයෙන් අපනයන කර්මාන්ත සංවර්ධනය මුළුමනින්ම නොසලකා හැර ඊනියා කොන්ක‍්‍රීට් සංවර්ධනය කෙරෙහි දැක්වූ ප‍්‍රමුඛතාවය මේ අර්බුදයේ පදනම බවයි ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ. මාර්ග සංවර්ධනය, හම්බන්තොට වරාය, මත්තල ගුවන්තොටුපොළ හා කොළඹ ලස්සන කිරීම ඇතුළු ප‍්‍රදර්ශනකාමී සංවර්ධන කටයුතු වෙනුවෙන් ගත් දැවැන්ත ණය මගින් ආර්ථික ප‍්‍රතිලාභ ලබා නොදීම මෙහිදී දැඩි විවේචනයට ලක්ව තිබෙනවා. එමෙන්ම මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේ අහිමි වූ ජී.එස්.පී ප්ලස් තීරු බදු සහනය ආදිය මගින් ලංකාවේ අපනයන කර්මාන්ත කෙරෙහි සිදු වූ දැවැන්ත හානිය රුපියල අවප‍්‍රමාණය වීමට පදනම් හේතුව බවයි ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ.

අද රාජපක්ෂවරුන්ගේ කටගැස්මක් බවට පත්ව ඇති ආර්ථික වර්ධනය සම්බන්ධයෙන් ද පවතින්නේ ඉහත සඳහන් කළ ආකාරයේ තත්ත්වයක් බවයි ආර්ථික විශ්ලේෂකයින්ගේ අදහස වන්නේ. 2005 - 2009 කාලය තුළ පැවැති යුධ ආර්ථිකය හා 2009 න් පසු ක්ෂණිකව ආර්ථිකයට එක් වූ උතුරු හා නැගෙනහිර කෘෂිකාර්මික දායකත්වය හේතුවෙන් ඇති වූ නාමික වර්ධනය මගින් මිස 2005 - 2015 දශකය තුළ ආර්ථිකයේ ගුණාත්මක වර්ධනයක් සිදු නොවූ බවයි ඔවුන් මෙහිදී පැහැදිලිව පෙන්වා දෙන්නේ. මේ තත්ත්වය තුළ 2015 සිට මේ දක්වා ආර්ථිකයේ සිදුවන මන්දගාමී වර්ධනය ගුණාත්මක වර්ධනයක් වන බවත් එය ක‍්‍රමිකව තිරසර සංවර්ධනයක් බවට පත්වනු ඇති බවත් ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා.

රාජපක්ෂ පාලනය විසින් හප කළ ආර්ථිකයක් සමග පසුගිය තෙවසර තුළ ආණ්ඩුව ගෙනගිය විධිමත් ආර්ථික කළමනාකරණය හා ජනතාවට බරක් නොපටවන ජනතාවාදී ප‍්‍රවේශය ගැන අප මෙහිදී යළි සිහිපත් කළ යුතුයි. මන්ද මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් තම දේශපාලන පැවැත්ම වෙනුවෙන් දැවැන්ත ලෙස ප‍්‍රසාරණය කරන ලද රාජ්‍ය අංශයක් ද, යුධ ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුත් අඛණ්ඩව නඩත්තු කිරීමට සිදුව ඇති මිලිටරි යාන්ත‍්‍රණයක් ද සමග රාජපක්ෂ යුගයේ සුබසාධන සේවා (පොහොර වැනි) අඛණ්ඩව පවත්වා ගෙන යාමට වත්මන් ආණ්ඩුවට සිදුව තිබෙනවා. ඒ අතර හම්බන්තොට වරාය, මත්තල ගුවන්තොටුපොළ වැනි ඌන උපයෝගී සංවර්ධන ව්‍යාපෘති ද, මග නැඟුම, ගම නැඟුම, දිවි නැඟුම ආදි විවිධාකාර නාමකරණයන් යටතේ ගසා කෑ දැවැන්ත රාජ්‍ය ආයෝජන ද යළි පියවා ගැනීමේ වගකීම වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් කරගසා තිබෙනවා. මේ ලියුම්කරු විසින් මීට පෙර ද සඳහන් කර ඇති ආකාරයට ‘‘රාජපක්ෂලාගේ කෑම බිල ද ගෙවමින් ආණ්ඩුව මේ යමින් සිටින්නේ පහසු ගමනක් නොවෙන බව ජනතාව හොඳින් දන්නවා. ඒත් ජනතාව තෘප්තිමත් කිරීම සඳහා තවත් යමක් සිදුවිය යුතු බව බොහෝ දෙනෙක් පිළිගන්නවා. මේ තත්ත්වය සරලව පැහැදිලි කළහොත් ආණ්ඩුවට තැල්ල බඳින්න නම් බෙල්ල රැක ගත යුතුව තිබෙනවා. එහි දේශපාලන අදහස වන්නේ ළඟ ළඟ එන මැතිවරණ සඳහා ආණ්ඩුව මේ දැන් සිට සූදානම් විය යුතු බවයි. පසුගිය කාලය පුරා වැපිරූ, අසීරුවෙන් රැක බලා ගත් කුඹුරේ අස්වැන්න වහ වහා කපා ගෙට ගෙන ජනතාව සමග සතුටින් බුක්ති විඳිය යුතු බවයි.

සුසන්ත ගුණතිලක

පසුගිය සතියේ දේශපාලන වශයෙන් සුවිශේෂ සිදුවීම් කිහිපයක් සිදු වුණා. ඒ අතර ජනාධිපති කාර්ය මණ්ඩල ප‍්‍රධානියා සහ රාජ්‍ය දැව සංස්ථාවේ සභාපතිවරයා අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාවේ නිලධාරීන් විසින් අත්අඩංගුවට ගැනීම,

රාජ‍්‍ය අංශය, බැංකු හා වෙළඳ අංශ සඳහා 1956 දී මැයි දිනය ශ්‍රී ලංකාවේ නිවාඩු දිනයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කෙරිණි. මැයි දින උත්සව වෙසක් උත්සවයේ උවමනාවන් හෝ ඒ වෙනුවෙන් පවත්වන උත්සව කටයුතු සමඟ කිසි විටෙකත් ගැටුම්කාරී වී නැත.

Tuesday, 24 April 2018 12:58

මුට්ටිය දැමීම

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට පියවර ගන්නේ නම් තමන් ඒ සඳහා සහයෝගය ලබාදීමට සූදානම් බව ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ ප‍්‍රබලයෙක් වන බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා පසුගිය දා ප‍්‍රකාශ කළා. බන්දුල ගුණවර්ධන හදිසියේම නුවණ පහළ වූවා සේ මෙවැනි ප‍්‍රකාශයක් කිරීමට පදනම් හේතුව වුණේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් විශ්වාසභංග යෝජනාව ඉදිරිපත් වූ කාලයේ කළ ප‍්‍රකාශයක්. එහිදී ජවිපෙ කියා සිටියේ ජනවාරි 08 න්‍යාය පත‍්‍රය / පොරොන්දු ප‍්‍රකාරව විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට ආණ්ඩුව පියවර නොගන්නේ නම් තමන් ඒ පිළිබඳව පෞද්ගලික මන්ත‍්‍රී යෝජනාවක් ගෙන ඒමට සූදානම් බවයි.

විශ්වාසභංගයේදී ජවිපෙ සමග යළි කරට අත දා ගැනීමට ලැබුණු අහඹු අවස්ථාව ස්වර්ණමය අවස්ථාවක් කර ගැනීමට ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ගන්නා මේ අවස්ථාවාදී ප‍්‍රවේශය ගැන සේම විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම ගැන පොහොට්ටු කල්ලියට හදිසියේම ඇති වූ වුවමනාව ගැනත් අපි සැලකිල්ල යොමු කළ යුතුයි. එවිට අපට පහසුවෙන්ම බන්දුල ගුණවර්ධනගේ මල්ලේ සිටිනා බළලාගේ සැබෑ ස්වරූපය පහසුවෙන් ම හඳුනා ගත හැකියි.

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ඇති වුවමනාව සහ අයිතිය සමග ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ දේශපාලන අවශ්‍යතා සහ න්‍යාය පත‍්‍රය එකට සිට ගන්නේ කෙසේද ? යන්න මෙහිදී අපට ප‍්‍රථමයෙන්ම ඇති වන සරල ම ප‍්‍රශ්නයයි. ඊට හේතුව වන්නේ විධායක ජනාධිපතිවරයා සතු බලතල දැඩි ලෙස සීමා කෙරෙන 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය දියාරු කිරීමට ඍජුව දායක වී ඊට පසුව විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය රැුක ගැනීම වෙනුවෙන් අඛණ්ඩව පෙනී සිටි ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට හදිසියේම ඥානය පහළ වීම සැකයට පමණක් නොව හාස්‍යයට ද හේතුවක් වන නිසයි.

මුට්ටිය දා බැලීම

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහයෝගය දෙන්නේ කොන්දේසියක් මත බව බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා මේ සමග ප‍්‍රකාශ කළ බව අපි මොහොතකටවත් අමතක නොකළ යුතුයි. බන්දුල ගුණවර්ධන ප‍්‍රමුඛ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ මේ කොන්දේසිය වන්නේ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් හඳුන්වා දුන් ඉතාම වැදගත් වගන්තියක් යළි සංශෝධනය කර ගැනීමයි. ඒ පාර්ලිමේන්තුව තේරී පත් වූ දින සිට වසර 4 2/1ක් ගත වන තෙක් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට නොහැකි බවට වන වගන්තියයි. මෙහිදී බන්දුල ගුුණවර්ධන කියන්නේ මෙම වගන්තිය සංශෝධනය කිරීමට පියවර ගන්නේ නම් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ සහාය ලබා දෙන බවයි.

ප‍්‍රායෝගික දේශපාලනය අනුව බන්දුල ගුණවර්ධනගේ මේ ප‍්‍රකාශය සැලකිය හැකි වන්නේ ‘මුට්ටිය දා බැලීමක්’ ලෙසයි. එහිදී ජවිපෙ සමග යළි දේශපාලන සහයෝගයක් බිහිකර ගැනීමට ඇති හැකියාව විමසා බැලීම වගේම කඩිනම් මහ මැතිවරණයක් ලබා ගෙන යළි රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීම සඳහා වන ඒකාබද්ධයේ දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය ද මේ හදිසි පෙරළිය සමග ඒකාබද්ධ වී තිබෙන බවයි අපට පැහැදිලිව පෙනී යන්නේ. ඒ අතර යහපාලන ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රමුඛ පොරොන්දු ඉටු කිරීම සඳහා වන කැමැත්ත, සූදානම ද මේ හරහා සමාජ සංවාදයට ලක් කිරීමට ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට පහසු අවස්ථාවක් ලැබෙන බවක් දැකිය හැකියි. බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාගේ මේ හදිසි සත්ත්ව කරුණාව ගැන සේම මේ යෝජනාව පිටුපස සැඟවී ඇති අවස්ථාවාදී දේශපාලන අනතුර ගැන ද අප සියුම්ව විමසා බැලිය යුතුයි.

යළි අතීතයට යා යුතු ද ?

ජනවාරි 08 යහපාලන න්‍යාය පත‍්‍රය ප‍්‍රකාරව විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සම්බන්ධ ක‍්‍රියාවලිය ආරම්භ කරමින් ආණ්ඩුව විසින් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉදිරිපත් කළ විට එහි තිබූ ප‍්‍රබලත්වය හා අදාළත්වය ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් ඉතාමත් සැලසුම් සහගතව දියාරු කළ බව අතීතය මතකයේ ඇති ජනතාව විසින් යළි මතකයට නගා ගත යුතුයි. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ වහාම හැකි සියලූම දහංගැට යොදමින් එය කඩාකප්පල් කිරීමට හෝ දියාරු කිරීමට ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ගත් උත්හාසයේ කූඨප‍්‍රාප්තිය සටහන් කළේ සුපුරුදු පරිදි 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අභියෝගයට ලක් කරමින් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය හමුවට යාම සමගයි. එහිදී විධායකයේ හෝ වෙනත් පාර්ශ්වයන්ගේ බලපෑමට ලක් නොවූ (18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සහ දිවිනැඟුම පනත මෙන්* ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තම තීන්දුව ලබා දෙමින් කියා සිටියේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය සම්පූර්ණයෙන් අහෝසි කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවේ 3/2ක බහුතර ඡුන්දයෙන් පමණක් නොව ජනමත විචාරණයකින් ද සම්මත විය යුතු බවයි. කඩිනම් ජනමත විචාරණයකට යාමට ඇති ප‍්‍රායෝගිත දුෂ්කරතා හමුවේ ආණ්ඩුවට තෝරාගත හැකි විකල්පය වුණේ ජනමත විචාරණයකින් තොරව පාර්ලිමේන්තුවේ 3/2ක බහුතර ඡුන්දයෙන් සම්මත කළ ආකාරයට 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යළි සකස් කිරීමයි. මෙම ප‍්‍රවේශයේ දී පනත සම්මත කර ගැනීමට අවශ්‍ය බහුතර බලය ලබාදීම සඳහා ඊනියා ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ඇතැම් පිරිස් ආණ්ඩුවට විවිධ කොන්දේසි ඉදිරිපත් කළ බව අපට මතකයි. ඒ සියලූ බලපෑම්, කඩාකප්පල් ක‍්‍රියා හමුවේ අපේක්ෂිත මට්ටමින් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කර ගත නොහැකි වුවත් එහි වඩාත්ම ශක්තිමක් හා අත්‍යවශ්‍ය සංශෝධනයක් වශයෙන් සැලකුණේ ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට තිබූ අත්තනෝමතික බලය සීමා කිරීමයි. එය විධායක ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව හැසිරවීමට තිබූ අසහාය හැකියාව ප‍්‍රබල ලෙස සීමා කළා පමණක් නොවෙයි පාර්ලිමේන්තුවේ බලය ශක්තිමත් කිරීමට ද හේතුවක් වුණ. විධායකය හා ව්‍යවස්ථාදායකය අතර තිබිය යුතු සංවරණය හා තුලනය ශක්තිමත් කිරීමට මේ හරහා හැකියාව ලැබුණා.

පාර්ලිමේන්තුව තේරී පත් වී වසරකට පසු ජනාධිපතිවරයාට අත්තනෝමතික ලෙස පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හර මහ මැතිවරණයකට යාමට ඇති හැකියාව නිසා රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සේම පාර්ලිමේන්තුවේ ගරුත්වය ද හානියට ලක් වූ අපකීර්තිමත් ඉතිහාසයක් ලංකාවේ අපට තිබෙන බව අමතක නොකළ යුතුයි. දෛවෝපගත ආකාරයෙන් මේ ප‍්‍රථම අත්දැකීමටත් මුහුුණ දුන්නේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයයි. 2001 දෙසැම්බර් 05 මහ මැතිවරණයෙන් බලයට පත් එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව වසර දෙකක් පමණ ගත වූ පසු (එජාපය ආසන 109ක් සහ එජාපය සමග එක්ව තරඟ කළ ශ‍්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොන්ග‍්‍රසය ආසන 05ක්* විසුරුවා හැරීමට එම මැතිවරණයෙන් ආසන 77ක් පමණක් ජයග‍්‍රහණය කළ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ නායිකාව වූ විධායක ජනාධිපතිනියට හැකියාව ලැබුණේ 78 ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් විධායක ජනාධිපතිවරයාට හෝ වරියට පවරා දුන් මේ අත්තනෝමතික බලය නිසයි. එදා එජාප ආණ්ඩුව විසුරුවා හැරීමේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී පියවර ගැනීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද ජනාධිපතිනියට බලපෑම් කළ බව අප සිහියට නඟා ගත යුතුයි. (2004 මහ මැතිවරණයට එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය යටතේ ජවිපෙ තරඟ කරමින් මන්ත‍්‍රධූර 39ක් දිනා ගත්තා* අද බන්දුල ගුණවර්ධනලාට අවශ්‍යව ඇත්තේ 2004 දී ගත් ඒ අවස්ථාවාදී ප‍්‍රවේශය වෙත යළි ගමන් කිරීමට බව අපට පහසුවෙන් වටහා ගත හැකියි. එනිසා ජවිපෙ සමග හාදකම් යළි තහවුරු කර ගැනීමට පොහොට්ටු කල්ලිය දකින සිහිනය සිහිනයක් ම බවට පත් කිරීමට සියලූ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී බලවේග පියවර ගත යුතුයි. විශේෂයෙන්ම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මේ ඊනියා අවස්ථාවාදී ප‍්‍රවේශයන් ගැන වඩ වඩාත් සංවේදී විය යුතුයි. ජවිපෙ පොහොට්ටු කල්ලියේ ඊනියා මුට්ටි දැමිල්ල ගැන සංවේදී විය යුතු බව අප අවධාරණය කරන්නේ ඔවුන් 2004 දී එජාප ආණ්ඩුවට කළ අපරාධයට අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයටත් වඩා විශාල වන්දියක් 2004-10 මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ පළමු කාලය තුළ ගෙවා දැමූ නිසයි. තම පක්ෂයෙන් හා පාක්ෂිකයින්ගෙන් ද අවශ්‍ය තරම් වන්දි ගෙවා දැමූ නිසයි.

පොහොට්ටුව ජනාධිපතිවරණකට බය ඇයි ?

මීළඟට අප විමසිය යුතේ ඒකාබද්ධ පොහොට්ටු කල්ලියට විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කැක්කුමක් මේ හදිසියේ ඇති වූ අනෙක් වැදගත් කාරණය කුමක්ද ? යන්නයි. මෙහිදී අපට ප‍්‍රථමයෙන්ම පැහැදිලි වන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය / පොහොට්ටුව තුළ කාලයක් තිස්සේ මෝරා එමින් තිබෙන බැසිල් - ගෝඨා බල අරගලය සමග 2020 විධායක ජනාධිපතිවරණය ජයග‍්‍රහණය කිරීමේ හැකියාව අතිෂයින් සීමා සහිත බව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප‍්‍රමුඛ ප‍්‍රබලයින්ට අවබෝධ වෙමින් පවතින බවයි. මේ බව පසුගිය දා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් ශ‍්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මහ ලේකම් ඩිව් ගුණසේකර මහතාට කළ බව කියන ප‍්‍රකාශකයින් ද මනාව තහවුරුවේ.

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කැමැති නම් ඇමෙරිකානු පුරවැසිභාවයෙන් ඉවත් වී 2020 ජනාධිපතිවරණය සඳහා ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඉදිරිපත් වීමට තමා සූදානම් බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා පසුගිය දා ජනමාධ්‍ය හමුවේ කළ ප‍්‍රකාශය ගැන හිටපු ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඩිව් ගුණසේකර මහතා කළ විමසීමේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අවධාරණාත්මකව පවසා ඇත්තේ 2020 ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට ඉදිරිපත් වීමට නොහැකි බවයි. ඒ සඳහා වන හේතු මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඩිව් ගුණසේකර මහතාට ප‍්‍රකාශ කොට නැතත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ සහ පොහොට්ටු පක්ෂයේ ආරංචි මාර්ග සඳහන් කරන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ තෝරා ගැනීම වී ඇත්තේ බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා බවයි. මේ තත්ත්වය තුළ පොහොට්ටු පක්ෂය තුළ ගොනුව සිටින බැසිල් - ගෝඨාභය පිළ අතර පැහැදිලි අරගලයක් පවතින අතර අගමැතිවරයාට එරෙහිව ඉදිරිපත් කළ විශ්වාසභංගයට බැසිල් රාජපක්ෂ විරුද්ධ වීම තුළ ද බැසිල් - ගෝඨා බල අරගලය උග‍්‍ර වෙමින් පවතින බවක් අපට පහසුවෙන් නිරීක්ෂණය කළ හැකියි. අනෙක් අතට බැසිල්ට හෝ ගෝඨාභය රාජපක්ෂට රාජ්‍ය බලය හිමිවීම සම්බන්ධයෙන් මහින්ද - ශිරන්ති කුටුම්භය තුළ ද විශේෂයෙන් ශිරන්ති වික‍්‍රමසිංහ මහත්මියගේ පාර්ශ්වයෙන් දැඩි විරෝධයක් පවතින බව ද දේශපාලන අංශ වල සාකච්ඡුාවට ලක්ව තිබෙනවා. නාමල් රාජපක්ෂගේ අනාගතය සුරක්ෂිත වන දේශපාලන ප‍්‍රවේශයක් ඔවුන් වඩාත් උනන්දු වන බවයි මෙහිදී විමසුමට ලක්ව තිබෙන්නේ. මේ තත්ත්වය තුළ 2020 ජනාධිපතිවරණය 1982 ජනාධිපතිවරණය හා සමාන වනු ඇතැයි ඇතැම් දේශපාලන විශ්ලේෂකයින් සඳහන් කරනවා.

පොහොට්ටු කල්ලිය ජනාධිපතිවරණකට බියවීමට බැසිල් - ගෝඨා බල අරගලය පමණක් නොවෙයි භූ දේශපාලන යථාර්ථය ද ප‍්‍රබල හේතුවක් වී තිබෙනවා. ඒ අතර ප‍්‍රධාන කරුණ වන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මුහුණ දුන් 2005, 2015 ජනාධිපතිවරණවලදී සේම පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප‍්‍රතිඵල ද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට ජාතික මැතිවරණයකින් බලය ඇල්ලීමට තරම් ප‍්‍රමාණවත් නොවීමයි. විශේෂයෙන් මුළු රටම එකම මැතිවරණ කොට්ඨාශයක් වන ජනාධිපතිවරණයකදී සුුළුජන ඡුන්දවලට ලැබෙන අසීමිත වටිනාකම ගැන එහිදී පොහොට්ටු පක්ෂය භීතියට පත්ව තිබෙන බවක් දැකිය නොහැකියි. 2010 දී මෙන් දැවැන්ත රාජ්‍ය බලයක් හා මර්ධනයක් ද යෙදවිය නොහැකි අසීරු තත්ත්වයක් තුළ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට තිබෙන පුද්ගලික ජනප‍්‍රියභාවය මත යළිත් ජනාධිපතිවරණයක් ජයග‍්‍රහණය කළ නොහැහකි බව අවධාරණාත්මකව ප‍්‍රකාශ කළ හැකියි. උදාහරණයක් ලෙස එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ කෙටි කාලීන ආණ්ඩුව විසුරුවා හැර පැවැත් වූ 2004 අපේ‍්‍රල් මහ මැතිවරණයෙන්ද ජයග‍්‍රහණය කළ එක්සත්් ජනතා නිදහස් සන්ධානය අපේක්ෂක මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී ලබාගත හැකි වූයේ  එජාප අපේක්ෂ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට වඩා සියයට 1.86ක් (ඡුන්ද 180, 786* වැනි අතිෂයින් දුර්වල ජයග‍්‍රහණයක් බව අප වටහා ගත යුතුයි. මෙම මැතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දකුණේ බහුතරයක් ආසන හා දිස්ත‍්‍රික්ක ජයග‍්‍රහණය කර තිබුණත් එදා යම් ආකාරයකින් උතුරේ, යාපනය දිස්ත‍්‍රික්කයේ ඡුන්දදායකයින්ට (ආසන්න වශයෙන් ලක්ෂ 7ක් පමණ වූ* තම ඡුන්දය භාවිත කිරීමට අවස්ථාව හිමි වූයේ නම් මෙම මැතිවරණයේ වැඩි ප‍්‍රතිශතවක් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා ලබා ගන්නා බව සහතිකයි. මේ තත්ත්වය ම 2015 දී මනාව සනාථ වුණා. පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට යා හැකි උපරිම සීමාව ගැන ඉතාම පැහැදිලි තක්සේරුවක් ලැබුණා.

මේ තත්ත්වය තුළ සුළුජන ඡුන්ද අහිමිව, අසීමිත රාජ්‍ය බලය හා රාජ්‍ය සම්පත් නැති හුදකලා තත්ත්වයක් තුළ සුළුජන පක්ෂ සහාය ලබන එජාපය සමග කරට කර සටනක් දිය නොහැකි බව පොහොට්ටුවේ ගණන් බැලීම වී ඇති බව පැහැදිලියි. අද පොහොට්ටු කල්ලිය ජනාධිපතිවරණය හමුවේ හොර ගල් අහුලන්නේ මේ භූ දේශපාලනික යථාර්ථය මැනවින් දන්නා නිසයි.

මහ මැතිවරණයක් ලබා ගැනීම

මිනී පෙට්ටියක් සමග නොමිලේ මල් මඩමක් ලබා දෙන බව කියන මල්ශාලා හිමියා සේ අද විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම දඩමීමා කර ගනිමින් පොහොට්ටු කල්ලිය කඩිනම් මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටින්නේ ඉහත සඳහන් කළ පරිදි ජනාධිපතිවරණයක් හමුවේ ලබන පරාජය නියත බව මනාව දන්නා නිසයි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ඊනියා ජයග‍්‍රහණය හමුවේ වල්මත් වී මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටීම ගැන අප පුදුම විය යුතු නැහැ. ඒ සංඛ්‍යා ලේඛන සම්බන්ධයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සේම බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා ද දක්වන පුදුමාකාර නොහැකියාව නිසයි. ඒ නිසා කඩිනම් මහ මැතිවරණයකින් පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී මෙන් නිරපේක්ෂ ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගත හැකි වෙතැයි සිතමින් බන්දුලලා ඉල්ලන මහ මැතිවරණය ලබාදීමට ආණ්ඩුව කිසිසේත් බිය නොවිය යුතුයි. ඒ සමග ආණ්ඩුව මැතිවරණ භීතියකින් නොපෙළෙන බව ජනතාව හමුවේ අවධාරණය කළ යුතුයි.

වැපිරූ අස්වැන්න නෙළා ගැනීමට පෙර

මේ අතර අපි තවත් සුවිශේෂ කරුණක් ගැන අවධානය යොමු කළ යුතුයි. යහපාලන ආණ්ඩුව පසුගිය තෙවසර පුරා මහත් සකසුරුවම්කමින් යුතුව වර්ධනය කළ ආර්ථික සංවර්ධනයේ අස්වැන්න නෙළා ගැනීමට ආණ්ඩුව සූදානමින් සිටියදී පොහොට්ටු කල්ලිය අනවශ්‍ය දේශපාලන ව්‍යාකූලත්වයක් නිර්මාණය කරමින් එම අස්වැන්න සොරා කෑමට ගන්නා කූඨ උත්සාහය ගැනත් අපි මේ අවස්ථාවේදී අවධානය යොමු කළ යුතුයි. මන්ද අගමැතිවරයාම පසුගිය 18 වැනිදා මහනුවරදී ප‍්‍රකාශ කළ ආකාරයට ආණ්ඩුව පසුගිය කාලයේ මහත් කැපවීමෙන් ගොඩනැඟූ දැවැන්ත සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවල සේම මනාව කළමනාකරණය කළ ආර්ථිකයේ ද ප‍්‍රතිඵල නෙළා ගැනීමට ඉදිරියේ දී අවස්ථාව උදාවෙනවා. ඒ හරහා ජනතාව පසුගිය කාලය තුළ කැප කිරීම්වලට ඵලදායී ප‍්‍රතිලාභ ලබා ගැනීමට අවස්ථාව උදා වෙනවා. රැුකියා අවස්ථා නිර්මාණය වෙනවා. මේ තත්ත්වය තුළ ආණ්ඩුවට සැලසුම් සහගතව 2020 ජනාධිපතිවරණයට පමණක් නොවෙයි ඉදිරි පළාත් පාලන මැතිවරණයට නොබියව ඉදිරිපත් විය හැකියි. අද බන්දුල ගුණවර්ධනලාට වුවමනා වී ඇත්තේ ආණ්ඩුව වැපිරූ අස්වැන්න නෙළා ගැනීමට පෙර අවස්ථාවාදීන්ට මුවාවී ආණ්ඩුව අර්බුදයකට ලක්කිරීමටයි. ආණ්ඩුව වැපිරූ දේ (2004 දී මෙන්ම) සොරා කෑමටයි. ජනතාව මේ අවස්ථාවාදීන්ගේ මේ උපාය මාර්ග මනාව තේරුම් ගත යුතුයි. එමෙන්ම යළි අවස්ථාවාදයේ අතකොළු නොවීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුළු ඉදිරිගාමී බලවේග වගබලා ගත යුතුයි. බන්දුල ගුණවර්ධන ඇතුළු ඒකාබද්ධ කල්ලිය මේ බලන්නේ බලලූන් ලවා කොස් ඇට බා ගැනීමට බව වටහා ගත යුතුයි.

සටහන

සුසන්ත ගුණතිලක

අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට එරෙහිව ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් ගෙන ආ විශ්වාසභංග යෝජනාව හමුවේ එජාපය මෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ද කිසියම් අර්බුදයකට ලක් වූ බව නොරහසක්.

‘‘රනිල්ට යුක්තිය ඉටුවිය යුතුව තිබේ’’ යනුවෙන් පසුගිය අපේ‍්‍රල් 03 වැනිදා මා ලියු ලිපියට විශාල පිරිසකගේ අවධානය යොමුව තිබුණා. ඒ අතර ජංගම දුරකථනයෙන් මා ඇමතූ කිහිප දෙනෙක් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි පැහැදිලි කිරීම් තව දුරටත් කරන මෙන් ඉල්ලා සිටියා.

Tuesday, 10 April 2018 12:34

මෙතැන් සිට ...

අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට එරෙහිව ඊනියා ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් ඉදිරිපත් කළ විශ්වාසභංග යෝජනාව තීරණාත්මකව පරාජය කරමින් එජාපය ප‍්‍රමුඛ යහපාලන බලවේග ලැබූ ජයග‍්‍රහණයට සුභපතමින් ලිපිය ආරම්භ කිරීමට ලැබීම දැඩි සතුටක්.

Page 1 of 29

Features

බඩු මිල

06 April 2018

Stats

There are 28591 listings, 821 categories and 101 owners in our website
Vote for Us

vote4us